Di Leonardo verhuisde in 2015 vanuit het Italiaanse stadje Teramo naar de metropool Brussel. Daar rondde hij een studie aan het conservatorium af en werd hij onderdeel van de Brusselse jazzscene. Hij speelt sindsdien op de Europese podia en kreeg les van topgitaristen als Peter Bernstein en Scott Henderson. In 2014 kwam het album ‘Crop Circles’ uit, gevolgd door ‘Sketches’ in 2018 en nu dus ‘Echo Woods’.

De bezetting op dit album is ongewoon omdat we in een vrij klassieke jazzbezetting ineens twee incourante instrumenten horen, de fagot en de sheng. Die eerste kennen we misschien wel uit klassieke orkesten maar is bepaald geen vaste waarde in de jazzwereld. De sheng, gespeeld door de Taiwanees Shao-Huan Hung, is dat al helemaal niet. Het is een mondgeblazen instrument uit China dat bestaat uit verticale pijpen dat qua speelwijze lijkt op een mondharmonica. Het ziet er allemaal exotisch uit.

Wie het plaatje vervolgens aanzet merkt daar in eerste instantie weinig van. Op de eerste vijf nummers klinkt degelijke Europese jazz van een hoog niveau, waarbij Di Leonardo eerder opvalt door zijn warme gitaargeluid dan dat hij de teugels stevig in handen neemt. Zijn ‘Faith’ en ‘Gift’ zijn zeker fraai gecomponeerde en gearrangeerde stukken. De fagot en de sheng blazen gedwee een partijtje mee maar echt spannend wordt het nog niet in dit klankenwoud.

Dat verandert in de tweede helft, wanneer op Denny Zeitlin’s ‘Quiet Now’ de fagot en de sheng de regie overnemen, en dat blijft ook zo tot aan de afsluiting ‘Prelude to Farewell’ en ‘Farewell’: wat merkwaardige namen voor een album dat krap 42 minuten duurt. De fagot van Marcello Giannendrea klinkt warm en sympathiek maar de sheng met zijn merkwaardige geluid blijft sonisch een ongenode gast. Avontuurlijk is dit album zeker, maar helemaal bevredigend zeker niet. Had er nog vijftien minuten aan vastgeplakt, misschien was die avontuurlijke boswandeling dan een stuk spannender geworden.  

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Faith.