Spannende en energievolle muziek van Wired Paradise met onder meer Yuri Honing, Frank Möbus en Mark Haanstra

Twee gitaristen kunnen elkaar danig in de weg zitten. Zeker als ze beiden soleren. Maar twee gitaristen kunnen elkaar ook aanvullen en dat doen Frank Möbus en Stef van Es. Aan- en invullen. Een prachtig samenspel. Beiden hebben een afgeladen aanhanger met effectpedalen. Er wordt vol overgave op knopjes getrapt en gedraaid. Soms geeft dat een vreemd visueel effect. Want terwijl je ziet dat de gitaristen geen noot aanslaan, vliegen tonen en akkoorden met de meest bizarre effecten de luisteraars om de oren. Frank Möbus laat zijn gitaar soms klinken als een Fender Rhodes terwijl Van Es de rol van de synthesizer op zich neemt.

Gelukkig doet bassist Mark Haanstra geen moeite om op zijn voorganger Tony Overwater te willen lijken. Dat kan ook niet want Overwater is Overwater en Haanstra heeft zijn eigen geluid en groove. Spelend op een elektrische Fender-jazzbas met de duim/demptechniek die hij bijna de hele avond bezigt heeft hij eerder wat met bassist Pino Palladino - van onder andere de Amerikaanse soulzanger D’Angelo -  of Sting; ook Haanstra durft enorme gaten te laten vallen. De bassist is een muzikant die gaande het concert indruk maakt.

Drummer Joost Lijbaart zet samen met Haanstra een basis neer waar de hele band zwaar op kan leunen. Lijbaart deinst niet terug voor een smeuïge reggaegroove of een heavy drumpartij. Zijn China-bekken heeft het de hele avond zwaar te verduren.

En dan Yuri Honing. Honing is een avontuurlijke en boeiende musicus. Dat maakt hem tot een van de beste saxofonisten van Nederland. Zijn toon is vol, rond en zuiver. Zijn spel blijft overeind te midden van zoveel elektrisch geweld, ondanks dat hij in de mix hier en daar kopje onder gaat. Dit heeft ook te maken met het feit dat Honing een groot deel van het optreden met zijn rug naar het publiek staat. Waar hebben we dat eerder gezien?!

Wired Paradise waagt zich ook aan ‘filmmuziek’ waarover filmfreak Yuri Honing zo zijn eigen ideeën heeft. Je speelt het niet na, nee… je componeert gewoon je eigen soundtrack. Het nummer Kaiser Sozé geïnspireerd op de film The Usual Suspect krijgt een surfsound mee die je eerder in een film van Tarantino verwacht. De film L.A. Confidental gebruikt Honing als inspiratiebron voor het nummer Rollo Thomasi dat klinkt als een gatenkaas. De solo’s passen prachtig in de lege en minimale begeleiding.

Het is te gemakkelijk de muziek van Wired Paradise te omschrijven als jazzrock of rockmuziek want de composities en alles wat gespeeld wordt beweegt zich tussen vol en leeg, hard en zacht, strak en los, traag en snel, maar vooral tussen mooi en lelijk. En daar wil het in de (jazz)rock nog wel eens aan schelen.

Wired Paradise vraagt moeite. Moeite om te luisteren. Doe je dat dan word je beloond met spannende en energievolle muziek.

• Yuri Honing website - myspace