CD-RECENSIES 
Achim Kaufmann & Michael Moore – ‘22
bezetting: Michael Moore, altsaxofoon en klarinet, Achim Kaufmann piano
opgenomen: 6 september 2022, Loft Keulen en 7 september 2022, Schlot Berlijn
uitgebracht: augustus 2024
label: Ramboy
aantal stukken: 6/7
tijdsduur: 43’17 / 41’09
website: ramboyrecordings.com
door: Cyriel Pluimakers
Als er iemand een eigen avond verdiend had tijdens de oktober feestmaand van het 50-jarige Bimhuis, dan was het wel altsaxofonist en klarinettist Michael Moore. Jarenlang al bevindt Moore’s spel zich op eenzame hoogte en toont hij zich een meester van de verfijning. Zijn initiatieven zijn telkens verrassend en in alle combinaties waarvan hij deel uitmaakt vormt zijn spel een verrijking. Op 6 december krijgt hij alsnog zijn avond en zal hij zijn zeventigste verjaardag vieren op het hoofdstedelijke podium met een nieuw groot ensemble.
Kanttekeningen
Recent verscheen de door Stuart Buehler fraai vormgegeven dubbel-cd ‘’22’ op Moore’s toonaangevende Ramboy Label, dat zich op intelligente wijze buiten de vaste commerciële patronen beweegt. Hij wil zijn muziek vrij kunnen uitgeven, onbelemmerd door externe productie-ideeën en marktinvloeden. Zo’n veertig titels verschenen er inmiddels. Verder plaatst Moore forse kanttekeningen bij de effectiviteit van de marketing, promotie en distributie door conventionele platenlabels. Als geen ander weet hij hoe hij zijn zorgvuldig opgebouwde fan-base moet benaderen.
Samenwerking
Een vaste samenwerking heeft Moore al ruim 25 jaar met de Duitse jazzpianist Achim Kaufmann. Hun spel heeft inmiddels een bijna telepathisch niveau ontwikkeld. Eerder brachten ze op Ramboy de titels ‘Nothing Something’, ‘Something Nothing’ en ‘Furthermore’ uit. De muziek van de legendarische Amerikaanse vernieuwer Andrew Hill (1931-2007), die veel albums voor Blue Note opnam, vormt een rode draad in ‘’22’. Daarnaast zijn er vijf composities van Moore en vier van Kaufmann opgenomen. Met warm klarinetspel en subtiele pianobegeleiding geven de musici hun visie op Hill’s ‘La Verne’. Een aanpak die we ook terugvinden in ‘Factorials’. In ‘The Griots’ van Hill horen we Moore de grenzen van de tonaliteit opzoeken op altsaxofoon en subtiel horen we hem excelleren in het door hemzelf geschreven ‘Goldmund’. Rauw klinkt de klarinet in Kaufmann’s ‘Human Poison’ en buitengewoon treurig, als bij een requiem, in ‘Dirge’.
Muzikale reis
De tweede cd start met Hill’s ‘Ode to Von’, een soort muzikaal labyrint. Raadselachtig eveneens is de interpretatie van ‘Snake Hip Waltz’, ook al zo’n meesterwerkje van de Blue Note-legende. Melancholiek klinkt de klarinet in ‘Simon’ en in Kaufmann’s ‘Olijf Olive’ komt de altsaxofoon uitgebreid voor het voetlicht. Pianist en blazer vullen elkaar naadloos aan in intensief samenspel. Iets wat zeker ook geldt voor ‘White Writing (for Mark Tobey)’ met klarinettist Moore in topvorm aangevuurd door percussief toetsenwerk. De laatste stukken ‘River Tables’ en ‘Luffenholtz Beach’ vormen een krachtige en onbehaaglijk schurende afsluiting van een recital waarin twee uitzonderlijke improvisatoren de luisteraar meenemen op een onvoorspelbare muzikale reis, waarin het artistieke avontuur meer dan eens wordt opgezocht.
- Beluister dit album via Bandcamp.
CONCERT:
06 12 Bimhuis, Amsterdam