CD-RECENSIE 
Neil Cowley Trio – Entity
bezetting: Neil Cowley piano; Rex Horan contrabas; Evan Jenkins drums
opgenomen: Real World Studios, Box, Wiltshire
uitgebracht: 20 september 2024
label: Hide Inside Records
aantal stukken: 11
tijdsduur: 47’03
website: neilcowleymusic.com - hideinsiderecords.bandcamp.com
door: Mathijs van den Berg
Het is lang geleden dat we iets van het Neil Cowley Trio hoorden. Ondanks het grote succes besloot voorman en pianist Cowley zeven jaar geleden solo verder te gaan waarbij hij zich op elektronische muziek richtte. Hij begon de interactie met zijn oude maten, bassist Rex Horan en drummer Evan Jenkins, echter te missen. Dus ligt er nu een zevende trio-album, ‘Entity’. Het geluid is vooral akoestisch. De elektronische drum- en synthesizerpartijen die Cowley vooraf had opgenomen, bleken de muziek in de weg te zitten. Een trio is immers een levende entiteit, waarin alles draait om de interactie. De drie bleken elkaar na hun reünie weer blindelings te vinden.
Meer ingetogen
De spelvreugde straalt van het album af. Een groot verschil met eerdere albums is dat de muziek een stuk meer ingetogen klinkt. Het bombastische is verdwenen, het album bevat geen uit de bocht vliegende achtbanen. Er is meer invloed van klassieke muziek te horen. De pianopartij op ‘Marble’ doet in de verte aan een impromptu van Schubert denken. Ritmes zijn nog steeds ontleend aan popmuziek, maar rocken doet het bijna nergens. De nummers hebben een opbouwende dynamiek of bestaan uit abstracte ritmische patronen. Andere keren zijn ze bezonken met een melancholieke inslag.
Meeslepend
De composities staan centraal. Ook dit album bevat melodieën die onmiddellijk in je hoofd blijven hangen. Zoals van het hemelse ‘Father Daughter’, dat zonder enige twijfel zal uitgroeien tot een Neil Cowley Trio-klassieker. Steeds word je door het gloedvolle spel meegesleept. Door Cowleys uitwaaierende partijen en Horans zingende basnoten op ‘V&A’, of door het traag aanrollende, weemoedige ‘Photo Box’, waarop Cowley technisch alles uit de kast haalt. De grooves zijn onweerstaanbaar: dramatisch slepend of loeistrak, zoals op ‘Shoop’, waarop Jenkins onverstoorbaar door mept.
Verbluffende interactie
Door het jarenlange samenspel en de diepe muzikale verwantschap klinkt het Neil Cowley Trio als de som der delen. Daarbij is het geluid altijd transparant. Schitterend is bijvoorbeeld hoe piano, bas en drums samen aanzwellen in het openingsnummer. Of luister naar het verbluffende samenspel op de abstractere, snellere stukken ‘Adam Alphabet’ en ‘Lemon Meringue’ waar melodie en ritmes moeiteloos worden vervlochten. Op ‘Sir Benjamin’ is de interactie weer oneindig subtiel. De composities groeien met elke luisterbeurt. Met dit bloedmooie album beleeft het Neil Cowley Trio een glorieuze comeback.
CONCERTEN:
10 05 2025 Haarlem, PHIL
11 05 2025 Den Haag, PAARD
Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.
Father Daughter.