I Shin Den Shin, de titel van het album, is een Japans begrip dat een vorm van communiceren zonder woorden omschrijft. Een concept dat gebruikelijk is in filosofische kringen van Zen maar ook in het Boeddhisme en in de leer van Confusius. In onze hedendaagse wereld wordt dit getransponeerd naar de kunsten waar een dergelijke band ontstaat tussen diegene die creëert en de kijker of toehoorder. Jazzimprovisatie is daar een uitstekend voorbeeld van.

In deze context trokken Luca Calabrese, Nguyên Lê, Markus Reuter, Mark Wingfield en Alexander Dowerk de studio van La Casamurada in. In een tijdsbestek van anderhalf uur stond alles op band wat ze elkaar wilden meedelen via de muziek. Een krachttoer maar ook weer niet gezien de vijf hun achtergrond als improvisators.

Helemaal in contemplatieve modus laten ze de luisteraar meer dan een uur lang zweven in het luchtledige. Geen enkele keer doorklieft een gitaaruithaal dit vale spectrum. De vier gitaristen gebruiken hun instrument om de warme gloed van de pocket trompet te omfloersen in een fluwelen cocon. Lichte en iets donkerdere soundscapes wisselen elkaar af. De uitzonderlijke locatie van de studio, een perfect gerestaureerd complex uit de 11e eeuw gelegen in een bucolisch landschap, zal waarschijnlijk geholpen hebben om in de juiste stemming te komen.

Ergens tussen Arve Henriksen, Tom Harrell, Pink Floyd en Richard Barbieri. 

• Beluister dit album via Bandcamp.