Vibe
In de groepsbezetting vond een kleine wijziging plaats. Drummer Antoine Pierre werd vervangen door Teun Verbruggen die we kennen van The Bureau Of Atomic Tourism, Othin Spake en Warped Dreamer. “Het probleem van agenda’s en ook Antoine die zich wil toespitsen op zijn projecten waaronder VAAGUE. Met Teun is er een andere vibe en die komt hier mooi van pas. Hij is voor mij trouwens de Belgische Paul Motian,” verklaart Thys. 

Curanderos
Deze keer geen fotopuzzel zoals bij het debuut waar tien foto’s overeenstemden met evenveel beelden en aan de luisteraar de overeenkomsten te raden. Wel opnieuw tot de verbeelding sprekende titels te beginnen met de openingstrack ‘Curandero’. Toine Thys als sjamaan, want dat is een curandero in Latijns-Amerika. “In mijn jonge jaren heb ik veel gereisd, zeker in Zuid-Amerika. Daar kreeg ik enorm respect voor de rol van de ‘curanderos’ in de maatschappij. De titel van de cd is niet toevallig gekozen. Mijn bedoeling is mensen samen te brengen voor een betere wereld zonder het vingertje op te steken”.

Globetrotter
‘Quartography’ refereert niet naar het in lagen opgebouwde videospel Quake II maar is een samenvoeging van quartet en cartografie. Dit laatste is een extra referentie naar Thys zijn vroegere leven als globetrotter. Hierbij maakt hij gebruik van elektronica in de vorm van loops en glitches maar in zeer beperkte mate. Het blijft bovenal een akoestische plaat.

Thys houdt ook van humor en woordspelingen. Een voorbeeld is ‘Thurst Day’. ‘Flying Whale’ is gelukkig niet het gevolg van overdreven drankgebruik maar de verwijzing naar een firma die Zeppelins bouwt als alternatief transportmiddel voor energievretende vliegtuigen. Een ecologisch kantje dat de saxofonist hier terloops toevoegt.

Tijd en ruimte
Van de negen composities leverde Thys er zeven. Contrabassist Nisse pende het rustige ‘En Minder Bat’ terwijl pianist Sanchez het kamermuziek getinte ‘Requiem’ componeerde. Muzikaal verlopen de nummers bijna allemaal volgens eenzelfde scenario. Eerst een bedaarde intro door de groepsleider met tenorsax of basklarinet gevolgd door een beheerste evolutie en ontplooiing. Bruuske wendingen zijn zo goed als onbestaande. Enkel in ‘Happy Five’ en ‘Explosive Breeders’ wordt het geraffineerde kader op toch wel energieke wijze doorboord. Krachtig over heel de lijn net door een bewust onderdrukt opvullen van tijd en ruimte.

Details
‘Betterlands’ is op die manier een album geworden dat verrast door subtiele details die bij meerdere beluisteringen echt opvallen. Een vintage sound - het handelskenmerk bij Hypnote Records - en een schop tegen de heersende onverschilligheid oftewel een strijdkreet met een geluid uit het tijdperk zoals die in de jaren zestig klonk gelardeerd met een vleugje humor.

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Orlando: Betterlands.