Topbezetting
Tot een gezamenlijk project kwam het echter nooit, maar thans, onder leiding van Potter, bundelen Mehldau en Blade hun krachten op ‘Eagle’s Point’, vergezeld door de tien jaar oudere contrabassist John Patitucci die zijn sporen verdiende in de ensembles van Chick Corea, Herbie Hancock en Wayne Shorter. Een topbezetting dus.

Stortvloed
Muzikaal vakmanschap en virtuoos samenspel spatten dan ook van het acht nummers tellende schijfje af. Het energieke geluid van Potter op de tenor- en sopraansaxofoon mondt niet zelden uit in een stortvloed aan muzikale ideeën. Een verhalende notenbrei die moeiteloos opgevangen wordt door het gedoceerde spel van pianist Mehldau die bovendien grossiert in meeslepende solo’s. De begeleiding van slagwerker Blade is onnavolgbaar, hoort aan als een niet te stoppen solo en is een lust voor het oor, net als het gedetailleerde spel van bassist Patitucci. Artistieke expressie van het hoogste kaliber.

Mank
Alle composities zijn van de hand van Chris Potter, en daar mankt ‘Eagle’s Point’. Het voorrang geven aan de individuele klasse boven de inhoud van de composities en het doorgaans hoge tempo van de stukken, waarin het energieke en rusteloze saxgeluid van Potter de boventoon voert, geeft de luisteraar weinig ruimte tot reflectie. Pas wanneer het tempo omlaag gaat en de leider in een enkel stuk de basklarinet hanteert, graaft Potter onder de oppervlakte.

Concert:
12/07 Rotterdam, North Sea Jazz Festival

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.