CD-RECENSIE 
Tsuyoshi Yamamoto Trio – A Shade of Blue
bezetting: Tsuyoshi Yamamoto piano, Hiroshi Kagawa contrabas, Toshio Osumi drums
opgenomen: 9 december 2021, Gotanda Culture Center Music Hall, Tokyo
uitgebracht: november 2023
label: evosound
aantal stukken: 10
tijdsduur: 70’26
website: evosound.com
door: Cyriel Pluimakers
De Japanse pianist Tsuyoshi Yamamoto is in het westen een relatieve onbekende. Dit in tegensteling tot collega’s als pianiste Toshiko Akiyoshi, saxofonist Sadao Watanabe en trompettist Terumasa Hino. Meer dan vijftig albums maakte hij en hij trad op met jazziconen als Dizzy Gillespie en Elvin Jones. Met Sam Jones en Billy Higgins nam hij de LP’s ‘Life’ en ‘Live at Misty ‘77’ op. Met Ray Brown maakte hij in 1979 ‘Smoke a Moto’s Blues’. Yamamoto hecht erg aan perfecte opname en weergave en veel van zijn releases verschenen op het audiofiele Three Blind Mice label.
Akoestiek
Yamamoto is gepokt en gemazeld in de jazztraditie. Inmiddels 76 geworden brengt hij nu wereldwijd ‘A Shade of Blue’ uit, een album dat naast de nodige standards ook een aantal eigen composities bevat. Hij laat zich begeleiden door contrabassist Hiroshi Tagawa en drummer Toshio Osumi, musici die in Japan een grote reputatie hebben maar in het Westen helaas onbekend zijn. De opname vond plaats in de zaal van het Gotanda Culture Center, een ruimte met een buitengewoon fraaie akoestiek.
Bloemlezing
‘A Shade of Blue’ voelt aan als een bloemlezing uit het omvangrijke oeuvre van de Japanner. Eigen composities die een nieuwe uitvoering krijgen zijn de funky ‘Speed Ball Blues’ en het stevige ‘Midnight Sugar’, stukken die duidelijk maken dat het met de blues feeling van Yamamoto wel goed zit. Stevig is de aanpak van ‘Speak Low’ en het door Barabara Streisand beroemd geworden ‘The Way We Were’ wordt vakkundig van alle overbodige sentiment ontdaan. De versie van Yamamoto etst zich in je geheugen. Iets wat ook geldt voor de onverwacht pittige interpretatie van ‘Like Someone In Love’, een thema dat ook nog eens van een wonderbaarlijk intro wordt voorzien. Meesterlijk is de veelkleurige start van ‘Black Is The Color’ en speels is het begin van ‘Girl Talk’, zo’n lichtgewicht compositie die in handen van mindere goden wellicht tot een niemendalletje zou leiden.
Staalkaart
De film ‘Last Tango in Paris’ mag dan omstreden zijn, Yamamoto weet het bekende muzikale thema van een diepgang te voorzien waarvan zelfs regisseur Bertolucci jaloers zou worden. Erroll Garner’s ‘Misty’ moet hij ontelbare keren hebben uitgevoerd maar de manier waarop de Japanse maestro de toetsen streelt in deze productie is adembenemend. Een stevig swingend ‘Bye Bye Blackbird’ vormt de afsluiter van dit meesterlijke album, dat een staalkaart vormt van het indrukwekkende kunnen van deze grote Japanse jazzpianist.
Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.
The Way We Were.