CONCERTRECENSIE. Scott Hamilton & Trio Hans Mantel, Beauforthuis Austerlitz, 11 okt. 2023
beeld: Dirk Neven
door: Cyriel Pluimakers
Voor de derde keer nodigen de Lions van de Utrechtse Heuvelrug tenorsaxofonist Scott Hamilton uit voor een concert in het Beauforthuis, waarvan de opbrengst naar een goed doel gaat: een lofwaardig initiatief. Hamilton (1954) maakte in de tweede helft van de jaren zeventig furore met zijn retro manier van spelen. In tegenstelling tot veel jazzcollega’s omarmde hij de traditie en klonk hij als een rechtstreekse opvolger van iconen als Coleman Hawkins, Ben Webster en Illinois Jacquet. Met Buddy Tate maakte hij een aantal albums voor het Concord label, naast een forse hoeveelheid aan producties met trompettist Warren Vaché. Hamilton is een echte crooner die fantastisch kan swingen.
Tenorsaxofonist Scott Hamilton met Trio Hans Mantel in Beauforthuis.
Vermoeid
Tegenwoordig woont de tenorsaxofonist in Italië en is hij regelmatig te horen op veel Europese podia. In Austerlitz treedt hij op met het trio van contrabassist Hans Mantel, waarbij we Rob van Bavel aan de piano en Frits Landesbergen achter het drumstel aantreffen. Hamilton maakte bij de start van het concert een vermoeide indruk. De standard ‘Three Coins in the Fountain’ komt niet echt uit de verf. De stabiele ritmesectie laat zich echter allerminst uit het veld slaan en in de ballad ‘Wonder Why’ vindt de tenorsaxofonist weer zijn vorm. Bijna weldadig is zijn spel in ‘Pure Imagination’, de tune die beroemd werd door de familiefilm ‘Willy Wonka’s Chocolate Factory’.
Hamilton met contrabassist Hans Mantel, pianist Rob van Bavel en slagwerker Frits Landesbergen.
Illustratie
Zijn definitieve vorm vindt Hamilton in de tweede set, die aanvangt met het klassieke ‘Along came Betty’ van Benny Golson. De perfectie benadert hij in ‘Tin Tin Deo’, die aanstekelijke latin-compositie van Dizzy Gillespie en Chano Pozo. Van grote klasse zijn ook de solo’s van pianist Van Bavel, die de prachtige verhalen van de tenorsaxofonist voortdurend voorziet van extra illustratie. Fabelachtig is de uitvoering van Duke Ellington’s ‘Tonight I Shall Sleep With A Smile On My Face’. In de zaal kun je een speld horen vallen: zo groot is de aandacht van het publiek.
Winnaar
Aan het slot vindt als verrassing een heuse krachtmeting plaats tussen de grootmeester en de jonge tenorsaxofonist Stan van de Wetering. Al duellerend slaan de heren zich als echte bokito’s door Tadd Dameron’s ‘Good Bait’ en Thelonious Monk’s ‘Hackensack’ heen. Een muzikale strijd waaruit Hamilton, met zijn toon als roomboter en onverbiddelijke swing, uiteraard als winnaar tevoorschijn komt. Duidelijk is wel dat we de ambitieuze Van de Wetering, met zijn voorkeur voor de echte jazz, in de gaten moeten houden!