Millaci houdt van dubbele betekenissen. Vandaar de cd-titel die zowel refereert naar de bassist met zijn trio als naar de Engelse term voor contrabas (double bass) en de band tussen een muzikant en zijn instrument. Hij is tevens liefhebber van goede wijnen, een andere knipoog via de donkerrode kleur van de hoes. Toch is de openeningstrack ‘Proemio’ geen directe verwijzing naar wijn maar naar de Latijnse term die proloog betekent. Meteen een benadrukken van de hele cd-structuur die opgevat is als een verhaal met als afsluiter ‘Happy End’.

Daartussen valt er heel wat te beleven. Zoals vermeld lag zowat de hele input bij de groepsleider. Toch was er ruimte voor drie composities die niet van hem zijn. Lionel Beuvens mocht ‘Bad Fortune’ aanreiken, een flux van versnelling en vertraging met verwijzingen naar de drummer zijn inspiratiebronnen die reiken van noord naar zuid. ‘Time Waits’ is dan weer een hommage aan Bud Powell, en indirect aan Tom Waits, een minder bekend nummer van de pianist waar Giuseppe grote fan van is. Hier mocht Amaury Faye helemaal zijn ding doen achter de vleugel. Verder is er nog een heel aparte bewerking van de standard ‘Beautiful Love’ uit de film ‘The Mummy’ (1932) en indertijd hernomen door onder meer Bill Evans en Michel Petrucciani.

Als rode draad die voor een link zorgt tussen dit alles zijn er drie solostukken van Millaci waarin hij heel handig en vindingrijk omgaat met de spanningsboog maar ook pizzicato speelt. Het potentieel van de driehoeksverhouding tussen melodie, harmonie en lichte dissonanten dat hij hier tevens introduceert, wordt in de triopassages vakkundig uitvergroot. Wie de groep live aan het werk zag of ‘Interaction: Live at Flagey’ kent, kijkt gegarandeerd uit naar de concertkalender van Giuseppe Millaci en zijn Vogue Trio. 

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Broustin Avenue.