Kip-ei
Eigenlijk hebben we hier te maken met de bekende kip-ei kwestie: als je het publiek zelden impro voorschotelt, zul je er ook geen doelgroep voor ontwikkelen. Kortom, de concertprogrammeurs laten kansen liggen en zetten een belangrijke kunstvorm buiten de deur alsof het oud vuil is. Aan de vraag waarom er wel een doelgroep is voor abstracte kunst en hedendaags klassiek, gaan ze domweg voorbij. Kortom, de Nederlandse jazzpodia laten forse steken vallen.

Impro
Een van de meest opvallende impro-releases van de laatste maanden is het album ‘hEARoes’ van een ronduit meesterlijk trio: de Franse contrabassiste Joëlle Léandre, pianist Craig Taborn en altviolist Mat Maneri. Alle drie behoren ze tot de internationale top en ze maken muziek die stevig schuurt en voluit de ruimte geeft aan de artistieke verbeelding. Léandre bracht inmiddels, naast diverse ensembleproducties, zo’n tien soloalbums uit waarin ze de grenzen van de contrabas verkent.  Haar aanpak is ronduit heftig en illustratief is haar release ‘Unleashes’ (2016), met een groep die ze Tiger Trio noemt. Bij tijd en wijle pakt ze extreem uit, maar het knappe is dat alles voortkomt uit muzikaliteit. Nooit klinkt ze grof of lomp: ze is elegant in haar extremiteit. 

Samenklanken
Altviolist Maneri is de aangever in dit trio, met zijn avontuurlijke spel en zijn beheersing van de microtonaliteit. In zijn handen wordt de altviool een heel ander instrument. Craig Taborn, misschien wel de meest veelzijdige toetsenist van dit moment, vormt de verbindende factor. Menigmaal brengt Maneri of Léandre een idee binnen, dat vervolgens door Taborn wordt opgepakt en ondersteund. Altviolist en contrabassist zoeken elkaar voortdurend op en versterken elkaar in nieuwe samenklanken. Bijzonder ook is de gestreken contrabas van Léandre, die op een veel hoger niveau functioneert dan we bij de meeste jazzbassisten gewend zijn. 

Grenzeloos
Zeven stukken telt de suite ‘hEARoes’, met muziek die zich geleidelijk ontwikkelt en nergens echt uit de band springt. Bijna veertig minuten lang wordt de luisteraar meegenomen op een boeiende reis waarin de muzikale fantasie grenzeloos is. Je vraagt je in gemoede af wanneer we dit fabelachtige trio op en van de Nederlandse jazzpodia gaan zien. Of is het een mooi idee voor de ZomerJazzFietsTour 2024, een van de weinige jazzevenementen waar de echt avontuurlijke muziek nog een podium krijgt? 

• Beluister dit album via Bandcamp.