Dan Pitt Trio – Stages CD-RECENSIE De drie heren zijn nog beter op elkaar afgestemd en kleuren alsmaar verder buiten de lijnen. Ze stellen de focus scherper in vergelijking met hun debuutalbum. Kenmerkend zijn de hechte sound en de inventieve maar korte solopassages zonder dat deze overhellen naar narcistische toonmomenten. Noteer hierbij dat Nick Fraser te horen is op de recentste release ‘Pipe Dream’ van Lina Allemano. Alex Fournier brengt op zijn beurt een cd uit waar we binnenkort aandacht aan zullen besteden. Allemaal factoren die bijdragen tot een breder en kleurrijker klankenpalet.
Dan Pitt Trio – Stages
bezetting: Dan Pitt gitaar; Alex Fournier contrabas; Nick Fraser drums
opgenomen: 18 oktober 2022, Union Sound Company, Toronto
uitgebracht: 8 september 2023
label: DP
aantal stukken: 7
tijdsduur: 45’25
website: dan-pitt.com
door: Georges Tonla Briquet
Nieuw werk van de Canadese gitarist Dan Pitt wiens trio-cd ‘Fundamentally Flawed’ en soloplaat ‘Monochrome’ we op deze site al onthaalden met de nodige lovende woorden. Na de solo escapade vertoeft Pitt voor ‘Stages’ opnieuw in gezelschap van zijn vaste begeleiders, contrabassist Alex Fournier en drummer Nick Fraser.
Onder de titel ‘Fourteen Days’ introduceert het trio zich op verstilde toon. Spaarzame en zwevende gitaarklanken krijgen schoorvoetend een aangepaste omkadering door middel van broze cymbaalgalmen en bassnaren die vederlicht aangeraakt worden. Gestaag voeren ze samen het volume lichtjes op en komt er meer en meer actie, maar het intimistische decor behouden ze. Een heel filmische sfeerschepping Bill Frisell waardig.
Contrabassist Fournier mag ‘Part Two’ inzetten, de boog heen en weer schuivend over zijn instrument. Fraser onderlijnt op zacht percussieve toon terwijl Pitt zich even omzichtig opstelt. Grootsheid in spaarzaamheid en tevens een mooi staaltje grensoverschrijdend gedrag tussen jazz en kamermuziek. Het flirten tussen jazzimprovisaties, filmmuziek en rauwe rockderivaten volgt verder met de nodige afwisseling en diverse invalshoeken maar steeds binnen een beperkte context. Een constante: het uiteindelijk gezamenlijk uittekenen van elk segment en iedere lichte koerswijziging ook al wisselen ze af wie de richting aangeeft.
Het is opschrikken wanneer ‘Foreboding’ opengetrokken wordt en een trashy ontlading plaatsheeft. ‘Ghosts’ is van eenzelfde makelij door het verrassend ontwrichte einde. Het hoekige ‘Fifteen Minutes’ staat eveneens in contrast met de rest en is een minutieus geplaatste stoorzender midden in de frêle schakeringen van het overige materiaal.
De sterk narratieve toon met telkens gepaste spanningsboog zorgt na elk nummer voor een vraag naar het vervolg. In afsluiter ‘Stages’, het hoogtepunt van het album, vatten ze het hele gamma vakkundig en expliciet samen.
© Jazzenzo 2010