De conversatie begint op een langzaam tempo, als oude vrienden die uit nostalgie herinneringen oproepen. Jerome Kerns ‘The Song Is You’ vormt die eerste aangelegenheid. Pédron en Rubalcaba weiden beurtelings uit maar letten erop nooit extreem af te wijken van hun onderlinge vertrouwde actieterreinen. Op die manier smelten beide werelden continu samen en behoudt elk zijn signatuur. Een tactiek die ze meer dan regelmatig en uitvoerig toepassen, bijvoorbeeld in ‘Lawns’ van Carla Bley.

Toch komen ze soms ook assertiever uit de hoek zoals in ‘Ezz-Thetic’, afkomstig van de Amerikaanse pianist George Russell (1923 – 2009). Verrassend en grillig is hun versie van ‘Si Tu Vois Ma Mère’ van Sydney Bechet waarin vooral Pédron voor de vinnige uithalen zorgt. Ook in Mancinis ‘Dreamsville’ lassen ze onverwachte korte oprispingen in zonder dat het ooit te excentriek of turbulent wordt. 

Het eindtotaal van Jackie Mc Lean zijn rekensommetje, ‘Five Will Get You Ten’, bereiken ze door een aantal ingewikkelde formules toe te passen. Aan de hand van ‘The Folks Who Live On The Hill’ van Jerome Kern en ‘Pretty Girl’, een compositie van Billy Strayhorn, horen we dan weer duidelijk twee poëten die met veel wederzijds respect toenadering zoeken. De arrangementen zijn van Laurent Courthaliac die hiervoor nauw samenwerkte met de twee muzikanten.

Het wekt de nieuwsgierigheid om te weten hoe ze dit live aanpakken, vooral omdat het repertoire helemaal niet voor de hand ligt. In afwachting is dit album uiterst geschikt luistervoer in de late uurtjes.

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Lawns.