Negen nummers uit zijn catalogus die herwerkt/bewerkt werden door Newhouse zelf en waar hij de nodige achtergrondinfo bij geeft. Zelf citeert hij als tags de Canterbury scene, jazz, RIO en kamermuziek. Voeg daar gerust wat trance aan toe, alles zwevend in een wolk van etherische mystiek. Laten we nog vermelden dat ‘Manna/Mirage’ de titel is van het debuutalbum dat The Muffins uitbrachten in 1978. Waarmee de cirkel (voorlopig?) volledig rond is.

De nogal gewelddadige openingstrack roept herinneringen op aan Morphine en Blurt met saxofonist Ted Milton. Het verschijnsel ‘Phantosmia’ uit de titel (hallucinaties waarbij geuren geroken worden die er niet zijn) zetten ze om in een stevige soundtrack. Welkom in een wonderland van weerbarstige breekpunten en pittige uitvallen. Opvallende naam naast drummer Sean Rickman, violist Michael Zentner, trombonist Jerry King en Newhouse zelf is die van de Belgische bassist Guy Segers die zich helemaal thuis voelt in deze scene. Getuige hiervan is de recente cd ‘Again Alors?’ van zijn eigen Eclectic Maybe Band, verschenen bij Discus Music. 

‘Rounded By Sleep’ stond oorspronkelijk op het album ‘Visible’ uit 2018 van Greg Segal, maar Newhouse geeft er nu een andere wending aan waardoor het overhelt naar progjazz met klassieke invloeden, inclusief kalimba-tinten om af te sluiten. ‘Practicing Tonglin In A Time Of War’ is een referentie naar een boeddhistische wijze van meditatie in tijden van onheil, hier ingekapseld in een nostalgisch interbellum klankdecor, Kurt Weill waardig.

Om Newhouse solo aan het werk te horen, verwijzen we naar ‘Section W’ waar hij op gitaar en met fluit, toetsen en radiogeruis de experimentele americana toer opgaat. In het verlengde hiervan is er ‘Instant Cloud Effect’ dat herinneringen oproept aan ‘The Snow Goose’ van Camel. In het duet ‘There Was A Time’ met drummer Sean Rickman verzeilt de luisteraar op slepende wijze in meer poëtische nevelen.

‘Close The Sky’ is een extreme vorm van collage en home recordings, waar overigens de hele cd op gebaseerd is. Drummer Rickman leverde een basis waarna bassist Guy Segers, marimba-speler Rich O’Meara en Mark Stanley invulden en Newhouse alles afwerkte. Alsof je met een koptelefoon door een galerij met werk van Picasso kuiert. 

Tijd voor wat melancholie aan de hand van ‘Love Song For A Country’ uitgewerkt in kwintet. Een heus popdeuntje in spe met een repetitieve structuur. Afsluiter ‘Hope’ baadt in eenzelfde weemoedige sfeer met folkaffiniteiten gecreëerd met gitaarklanken van Luciano Margorani en Newhouse op baritonsax.

'Autobiographie' is de laatste cd in de reeks rond het Manna/Mirage project. Geen ‘Canterbury Tales’ meer van Newhouse? Stilzitten zal er geenszins bij zijn voor hem gezien zijn talrijke nevenactiviteiten. Ondertussen is er al nieuw solowerk uit van Newhouse. Neem vooral een kijkje op zijn bandcamp-pagina. 

• Beluister dit album via Bandcamp.
  
  
  

   

Video 1 & 2.