Verrassend
De bijzondere instrumentatie met de weldadige cornetto (kruising tussen trompet en blokfuit), de licht grommende sackbutt (een baroktrombone) en het warm klinkende kistorgel levert in combinatie met elektronica en gitaar een verrassend ensemblegeluid op dat niet eerder ten gehore is gebracht. Alleen dit feit al maakt ‘Suite X’ een meesterlijke exercitie, zoals alleen Stadhouders die kan bedenken en realiseren. De polyfone klanken mengen zich naadloos met de soms schurende improvisaties. 

Speels
‘Suite X’ heeft de vorm van een negendelige compositie met de introductie ‘Dyx’ waarin de cornetto’s centraal staan, het lichtvoetige ‘Ax’ waarin de snaarinstrumenten worden uitgelicht en ‘Dux’ waarin oude en hedendaagse muziek elkaar ontmoeten. Daarna volgen ‘Trix’, ‘Lax’ en ‘Prix’ waarin barok en geïmproviseerde muziek elkaar op een speelse manier vinden. Het blijft bijzonder knap dat het artistieke resultaat nergens over het randje kukelt of geforceerd aandoet. Minder getalenteerde musici waren al lang in de bekende valkuil terecht gekomen. Dit subtiel balanceren tussen twee muzikale werelden maakt dit album tot een unicum in de Nederlandse en Belgische jazz.

Hemels
Lekker dwars is de compositie ‘Ix’ met het nodige gepiel op snaren en slagwerk, een knerpend intermezzo dat overgaat in het weidse ‘Mox’ waarin de trompet van Jon Birdsong een hoofdrol krijgt. Mooi ook dat dit album in ‘Rox’ in alle intimiteit afsluit met wederom het hemelse geluid van cornetto’s en kistorgel dat een passende bedding vormt voor de akoestische gitaar van Stadhouders. Iets wat nog voor de finish even wordt doorbroken met de nodige elektronica en versterking. Na deze noise passage keert de rust weer. Een onvoorspelbare en gelijktijdig buitengewoon charmante productie: hulde aan Bram Stadhouders en B.O.X.!

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Trailer.