CONCERTRECENSIE. The Bridge, met Rodrigo Amado, Alexander von Schlippenbach, Ingebrigt Håker Flaten en Gerry Hemingway, Bimhuis, 9 april 2023
beeld: Olga Beumer
door: Cyriel Pluimakers
De free jazz is de afgelopen jaren, na de wisseling van management, bijna geheel afwezig geweest in het Amsterdamse Bimhuis. Opmerkelijk, omdat met name deze vorm van musiceren een van de grondslagen vormde van dit podium. Het voelt eigenlijk alsof een nieuwe museumdirecteur ineens besluit om de abstracte kunst maar van de muur te halen en te verplaatsen naar een donker hoekje of het depot.
Een buitengewoon expressief optreden van The Bridge met pianist Alexander von Schlippenbach en tenorsaxofonist Rodrigo Amado in Bimhuis.
Brug
In tegenstelling tot wat sommigen denken, is het vrije improviseren nog steeds een springlevend genre, zowel in de Verenigde Staten als in het Verre Oosten en Europa. De Portugese tenorsaxofonist Rodrigo Amado (1964) heeft de authentieke vibe van de jaren zestig en zeventig gretig opgepikt en speelt deze muziek uit volle overtuiging. Ook is hij een van de oprichters van het avantgardistische Clean Feed-label dat een indrukwekkende catalogus heeft met vooruitstrevende muziek. The Bridge noemt hij zijn kwartet. Niet alleen een hommage aan het fameuze album van Sonny Rollins maar ook een verwijzing naar het feit dan zijn band een brug slaat tussen verschillende generaties: de 85-jarige nestor Alexander von Schlippenbach en de improvisatoren van een of meer generaties later, de Noorse contrabassist Ingebrigt Håker Flaten en de Amerikaanse drummer Gerry Hemingway. 
Contrabassist Ingebrigt Håker Flaten, Von Schlippenbach en Amado en slagwerker Gerry Hemingway.
Geconcentreerd
Amado is de jongste van het gezelschap maar past met zijn spel naadloos bij de rest. De verwachtingen zijn hoog gespannen en vanaf de eerste seconde trekt het kwartet flink van leer. Hemingway stuurt vanachter zijn drumstel de muziek als een piloot in de cockpit. Pianist Von Schlippenbach heeft de rol van co-piloot die de improvisaties extra richting geeft en Håker Flaten brengt een bijna mateloze energie in. Amado wordt voortdurend aangestuurd door dit buitengewoon energieke trio: eindeloos draagt de ritmesectie ideeën aan die door de tenorsaxofonist worden opgepikt en muzikaal verder uitgewerkt. Slagwerker Hemingway zorgt voor een continue puls die uitermate voelbaar is en soms laat hij stiltes als gaten vallen. Nergens ontaardt het concert in chaos of raken de musici het contact met elkaar kwijt. Er wordt diep geconcentreerd gespeeld en er is zelfs sprake van een instinctief soort swing.
Springlevend
In het tweede, iets rustigere deel van het concert neemt Von Schlippenbach vanachter de vleugel het voortouw: eerst speelt hij een duet met Amado en vervolgens valt Håker Flaten in die met zijn contrabas een soort aardverschuiving creëert. Met percussief spel bouwt de pianist een grote spanning op die culmineert in een extatische improvisatie van de tenorsaxofonist. Een duidelijke climax, waarna het kwartet de muziek langzaam afbouwt. De broze Von Schlippenbach speelt tot slot een magistrale solo om vervolgens de druk van de ketel te halen en met de anderen de muziek organisch te laten wegsterven. Een buitengewoon expressief optreden dat meer dan overtuigend aantoont dat de free jazz nog steeds springlevend is. Laten we hopen dat het Bimhuis in de toekomst meer podium geeft aan dit genre!