CD-RECENSIE 
Eric van der Westen – The Crown & Lobster Trilogy Part II: Blue Is All That’s Left
bezetting: Koen Smits flugelhorn, trompet; Guido Nijs tenorsaxofoon; Sjoerd van Eijk piano; Eric van der Westen contrabas; Pascal Vermeer drums
opgenomen: 22, 23 en 25 februari 2021, Tafelberg Studio, Tilburg
uitgebracht: 14 januari 2023
label: EWM
aantal stukken: 13
tijdsduur: 72’47
website: ericvanderwesten.com
door: Cyriel Pluimakers
De Tilburgse contrabassist Eric van der Westen onderging enige tijd geleden een forse medische behandeling tegen leukemie. Een periode die min of meer samenviel met de coronapandemie en waarin hij een complete trilogie heeft geschreven. Het eerste en derde deel hiervan zagen al het licht en nu verscheen begin dit jaar het tweede deel, een album met een kwintet. De productie bevat het nodige nieuwe repertoire en een aantal oudere stukken afkomstig uit zijn indrukwekkende 30-jarige carrière als professioneel musicus.
Melancholie
‘Blue Is All That’s Left’ heet het album en in de titel ligt meteen het hoofdthema van deze fysiek en psychisch zware periode opgesloten. Maar liefst dertien ballad-achtige composities telt het meer dan zeventig minuten durende album. De muziek ontwikkelt zich telkens geleidelijk en alle stukken zitten vol melancholie. Het knappe is dat Van der Westen de muziek niet als een grote droefenis laat klinken, maar dat er ergens steeds een sprankje hoop overblijft. Indrukwekkend zijn de prestaties van de solisten: het krachtige spel van Koen Smits op trompet en flugelhorn en de doordringende tenorsaxofoon van Guido Nijs. Briljant zijn de bijdragen van pianist Sjoerd van Eijk en zijn begeleiding is van grote klasse. Improvisaties van de blazers worden door hem voortdurend van een fraaie ondergrond voorzien.
Hart
Bijzonder is het proces rond deze opname. Er werd niet gerepeteerd en de musici kregen de muziek pas in de studio voorgelegd. In een tot twee takes werd het uiteindelijke resultaat vastgelegd en net zoals bij de Blue Note-releases van de jaren vijftig en zestig werden er geen edits toegepast. Wat je hoort is eerlijke en pure muziek, die recht uit het hart gespeeld wordt. Er zijn veel gedenkwaardige momenten, zoals de weemoedige flugelhornsolo van Smits in ‘At a Distance’ en ‘La Margaillette’, het prikkelende pianospel van Van Eijk in ‘Mark’ en ‘Portia’ en het emotionele spel van tenorsaxofonist Guido Nijs in ‘Something Special’.
Feniks
Het knappe van ‘Blue Is All That’s Left’ is dat in de enigszins donkere muziek voortdurend een vlammetje blijft branden. Van der Westen moet over een onvoorstelbare veerkracht hebben beschikt om onder deze uitermate moeilijke omstandigheden een dergelijk fraai album af te leveren. Als luisteraar voel je de helende kracht van zijn muziek en ben je getuige van een genezingsproces: een leider die als een feniks uit de immunotherapie verrijst.
Zie ook:
Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.