De uitgesponnen introductie van bijna dertien minuten is de aanloop voor nog twaalf kortere stukken variërend tussen de vier en zeven minuten. Geen titels maar gewoon ‘Part I – XIII’. Vrolijk en speels zijn adjectieven die nooit echt geassocieerd worden met Jarrett. Hier helt alles over naar zijn meest donkere en uitgepuurde zijde. De weerspiegeling van de donkere bordeauxrode hoes als het ware.

Sacrale stiltes en een licht nerveuze ondertoon volgen elkaar op met daartussen minimalistische overpeinzingen. Soms klinkt het alsof hij zich gaat loswringen uit dit cocon door de juxtapositie van introspectief en extrovert en dichterlijke verstilling versus lichte opwinding.

Enkele keren verdiept hij zich in de blues terwijl hij met ‘Part X’ (net geen drie minuten) eventjes dan toch op speelse wijze afwijkt. Je hoort het publiek bijna opgelucht ademhalen na elk nummer vooraleer het enthousiast durft te applaudisseren. Een ondertussen vertrouwd ritueel bij Jarrett maar ook weer een verrassend concert.

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.