Vijf jaar geleden - 3 november 2017 - werd dit op feestelijke wijze gevierd in een bomvolle Flagey-zaal naar aanleiding van zijn vijfenzeventigste verjaardag. Nu komt die opname vrij. Een berekende/gelukkige gelijktijdigheid om de concerten voor zijn tachtigste verjaardag de nodige luister bij te zetten.

Opvallend was de bijzondere bezetting met twee pianisten (Bert van den Brink, Nicola Andrioli), twee drummers (Gerry Brown, Antoine Pierre), twee bassisten (Philippe Aerts, Nicolas Fiszman) en een trompettist (Bert Joris). Geen toevallig samenraapsel van genodigden maar stuk voor stuk muzikanten met wie Catherine een verleden heeft. Dochter Isabelle Catherine zingt mee op een nummer. 

Op het repertoire klassiekers uit zijn eigen discografie en meer recenter werk waaronder ‘Letter From My Mother’, ‘Hello George’, ‘Dance For Victor’ en ‘Grand Nicolas’ alsook de standards ‘So In Love’, ‘Smile’ en ‘You Don’t Know What Love Is’. Ook ‘Bluesette’, een ode aan Toots Thielemans, en ‘Mare Di Notte’, een compositie van Andrioli, staan op het programma. 

Stapvoets wordt het optreden ingezet op de tonen van de piano met de gitarist die rustig keuvelend aansluit. Een typische Catherine-sfeer van meet af aan, boordevol melodie, lyrisme en ingetogen swing. Ook tijd voor een eerste aangepaste trompetsolo van Joris in diens vertrouwde fluwelen klankkleur. Andrioli voegt er een mediterraans retrotintje aan toe. Een poëtische intro waarna alles stilaan evolueert tot een boeiende en avontuurlijke muzikale rondreis doorheen Catherines jazzcarrière. 

Het daaropvolgende ‘Hello George’ is ondertussen uitgegroeid tot een van de zovele mijlpalen in zijn oeuvre. De subtiliteit van de grootmeester gelinkt aan (Django)swing en scherpe bop-uithalen. Een gitaarles voor de hele generatie die momenteel hoge toppen scheert. Sublieme begeleiding vooral ook van zijn medemuzikanten. Alles klopt tot in de kleinste details. De grote concertzaal van Flagey wordt omgetoverd in een intieme jazzclub. En dat waren nog maar de eerste achttien minuten.

De ene climax volgt de andere op, dit alles heel organisch zonder excessen. Gewoon pure klasse en inventiviteit met als hoogtepunten ‘We’ll Find A Way’ en ‘Nineteen Seventy Fourths’ waar de grens tussen klassiekere jazz, rock en fusion helemaal vervaagt. Net twee nummers van John Lee die Catherine speelde in zijn fusion-periode begin jaren zeventig (en terug te vinden in de uitstekende box ‘Selected Works 1974-1982’). Vuurwerk ook in ‘Piano Groove’ door de solo’s van onder meer Bert Joris en Antoine Pierre.

Catherine blijft verbazen. Het wordt uitkijken naar de komende verjaardagconcerten.

• Philip Catherine 80 Live: 26 oktober de Roma in Antwerpen, 27 oktober Flagey in Brussel, 29 oktober: Cultuurcentrum in Hasselt.
  
  
  

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Philip Catherine Live At Flagey.