CD-RECENSIE 
Loet van der Lee Quintet – Rode Hert Sessions Part Two
bezetting: Loet van der Lee trompet en flugelhorn, Gideon Tazelaar tenorsaxofoon, Sebastiaan van Bavel Piano, Cas Jiskoot contrabas, Tim Hennekes drums. Gasten: Lucas Figueiredo Santana altsaxofoon en fluit, Durk Hijma gitaar
opgenomen: 27/29 december 2021, Rode Hert Studio, Roderwolde
uitgebracht: mei 2022
abel: Jazzshop Records
aantal stukken: 11
tijdsduur: 70’06
website: vanderleemusic.com
door: Cyriel Pluimakers
In 2020 bracht trompettist Loet van der Lee (1968) de ‘Rode Hert Sessions’ uit, een album dat kon rekenen op een enthousiaste respons. Nu, twee jaar later, verschijnt een vervolg dat de leider december vorig jaar opgenomen heeft in dezelfde studio. Van der Lee speelt wederom onverdunde hardbop met een team van musici om je vingers bij af te likken. Zo treffen we op tenorsaxofoon Gideon Tazelaar aan, aan de vleugel Sebastiaan van Bavel en achter de drums Tim Hennekes. Gasten zijn altsaxofonist Lucas Santana en gitarist Durk Hijma.
Vuurwerk
Met zo’n bezetting weet je eigenlijk al meteen dat ook deze vervolgproductie garant staat voor muzikaal vuurwerk. Van der Lee draagt een drietal eigen stukken bij en de rest van het repertoire wordt voornamelijk ingevuld door composities van de bandleden en hun muzikale vrienden. Het album start met een geïnspireerde uitvoering van de standard ‘Here’s That Rainy Day’ in een fraai arrangement van Johan Plomp. De leider speelt een betoverende solo op flugelhorn en tenorsaxofonist Gideon Tazelaar neemt hierna het roer over met een stevig statement dat de nodige verwijzingen bevat naar de krachtige blazers van toen. Het van Philip Catherine afkomstige ‘Galerie Des Princes’ sluit hier nauw op aan, met een uitgebreide solo van gitarist Hijma.
Composities
Dat Van der Lee een componist is om rekening mee te houden horen we achtereenvolgens in het doortastende ‘In Your Face’, het melancholieke ‘Shortest Day’ en het funky ‘October First’. Drie composities met een verschillend karakter, die een beeld geven van zijn kunnen. Duidelijk is dat hij onverbloemd aansluiting zoekt bij de muziek van de jaren vijftig en begin jaren zestig. Je hoort referenties aan albums van Art Blakey’s Jazz Messengers, Horace Silver en Cannonball Adderley. Bijzonder is de latin-versie van ‘Brahms No. 3’, een aanstekelijke bewerking door arrangeur Kurt Weiss van de klassieke melodie. Gitarist Hijma tekent voor het licht impressionistische ‘Rosebud’ en pianist Van Bavel maakt diepe indruk met zijn ballad ‘I Remember’.
No nonsense
Een lekker pittige touch geven de musici aan het overbekende ‘I’ve Never Been In Love Before’ en heerlijk is het om Tazelaar te horen zwelgen in zelfmedelijden in ‘How Deep Is The Ocean.’ Opmerkelijk is dat dit tweede deel van ‘De Rode Hert Sessions’ afsluit met een titelloze compositie van hem: nog eenmaal schittert trompettist Van der Lee in de voor hem kenmerkende no-nonsense stijl en de tenorist dient hem passend van repliek. Retro-jazz op zijn best.
Zie ook: