CD-RECENSIE 
Stan Getz Quartet & Astrud Gilberto – Live at The Berlin Jazz Festival 1966, The Lost Recordings
bezetting: Astrud Gilberto zang, Stan Getz tenorsaxofoon, Gary Burton vibrafoon, Chuck Israels contrabas, Roy Haynes drums
opgenomen: 4 november 1966, Berlin Jazz Festival, Berlin Philharmonie
uitgebracht: oktober 2022
label: The Lost Recordings
aantal stukken: 9 / 10
tijdsduur: 47’13 / 35’04
website: challengerecords.com - thelostrecordings.store
door: Cyriel Pluimakers
In november 1966 gaven het Stan Getz Quartet en zangeres Astrud Gilberto een legendarisch concert op het Berlin Jazz Festival. Een optreden waarvan iedereen dacht dat het in het teken zou staan van de bossa nova, waarmee het duo wereldwijd hits had gescoord voor het Verve-label. Het veerkrachtige saxofoongeluid van Getz was een perfecte match met de lichte stem van Gilberto en de composities van Antonio Carlos Jobim. In Europa wist echter bijna niemand dat hun relatie, emotioneel en artistiek, al meer dan twee jaar was beëindigd.
Burton
Grote topper van het Berlijnse festivaloptreden is niet Gilberto, maar de amper twintig jaar oude vibrafonist Gary Burton, die de sterren van de hemel speelt. Samen met contrabassist Chuck Israels en drummer Roy Haynes zorgt hij voor de spannendste momenten in de eerste helft van dit concert, waarbij Gilberto lange tijd uit beeld blijft. Standards als ‘On Green Dolphin Street’, ‘The Singing Song’, ‘Blues Walk’ en ‘Edelweiss’ passeren de revue, met ook telkens buitengewoon energieke solo’s van Getz. Ook wordt er gerefereerd aan bossa nova successen als ‘O Grande Amor’, ‘Desafinado’ en ’Chega de Saudade’. Dit alles zonder Gilberto.
Huwelijk
De unieke sound die Getz op zijn tenorsaxofoon creëert is ronduit goddelijk: een bitterzoete, uitgesproken lyrische toon die naar meer smaakt. Een geluid dat een meer dan perfecte match vormt met het twinkelende spel van vibrafonist Burton. In hun buitengewoon geïnspireerde improvisaties trekken ze naadloos met elkaar op. Een muzikaal huwelijk waarin de tenorsaxofonist het mannelijke element lijkt te vertegenwoordigen en de vibrafonist de vrouwelijke pendant.
Speels
In de tweede helft van het concert betreedt Gilberto het podium. Ze start plichtmatig en nogal toonloos met ‘Samba de Uma Nota Só’. Getz introduceert haar weinig enthousiast en pakt na haar vocale bijdrage de hoofdrol met een glanzende solo. In de megahit ‘The Shadow of Your Smile’ komt de Braziliaanse iets beter uit de verf en in ‘Corcovado’ krijgt haar stem gelukkig iets meer diepte. Speels is de uitvoering van ‘The Telephone Song’ en in ‘It Might As Well Be Spring’ bereiken de muzikale sterren weer iets van hun oude samenwerking. Het concert bereikt een climax in het inmiddels meer dan klassieke ‘The Girl of Ipanema’.
Einde
Getz vraagt aan Gilberto of ze nog een nummer wil zingen, maar de zangeres slaat het aanbod af. De spanning is duidelijk met een bot mes te snijden. Tot slot wordt drummer Roy Haynes gefeatured in ‘Jive Hoot’, met een solo waarin hij fors uitpakt. Een al met al boeiend concert, waarin je voelt hoe de musici van het kwartet soms op eierschalen wandelen en desondanks tot grootse prestaties komen. Maar dat tevens het definitieve einde inluidde van de ooit succesvolle samenwerking tussen Getz en Gilberto.
Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.
Concert beluisteren via TouTube.