“Ancestors”  is dus een eerbetoon aan twee andere prominente vernieuwers. Pavone schreef zelf alle nummers, maar riep voor het arrangeren de hulp in van Steven Bernstein, Dave Ballou en Michael Mussilami. Daarnaast stelde hij een opmerkelijke band samen waarin naast bekende representanten uit de vrije improvisatiescene als Gerald Cleaver en Tony Malaby ook de doorgaans in een traditionelere context opererende saxofonist Jimmy Greene opduikt. Het koppelen van Malaby aan Greene is een gouden greep geweest. Eerdere projecten van Pavone neigden dikwijls naar het cerebrale. Hoewel de muziek nog steeds ingenieus in elkaar zit, begint zij door het duel tussen de twee tenoristen nu ook te vonken. De swingende basis die door Pavone en de altijd krachtige Cleaver wordt neergelegd wordt vinnig en eigenwijs becommentarieerd door Madsen, die zeer geïnspireerd speelt. Malaby staat garant voor power, Greene voor soul. De twee hitsen elkaar op zonder de controle ook maar een moment te verliezen.  “Ancestors” is een fraai monument. Muziek die zo leeft, bewijst de best denkbare eer aan die twee zo gemiste groten Dewey en Andrew.