Daar is echter weinig van te merken. Of het zou moeten zijn dat drie van de vier groepsleden hetgeen zij hebben geleerd tijdens hun opleiding klakkeloos in de negen eigen composities hebben verwerkt. De muziek ontbeert elk eigen gezicht. Deze debuut-cd is veeleer een eerbetoon aan de grote Amerikanen, die in de jaren vijftig en zestig de jazz voor velen haar definitieve karakter gaven. Als Spaargaren c.s. dáár nu een eigentijds vervolg in hadden gezocht, dan was deze cd nog acceptabel geweest: nu is het een doodsaaie herhaling van zetten die anderen voor het European Union Quartet veel beter hebben gedaan.

Je vraagt je af wie op deze muziek wacht. Jongeren die nog geen kennis hebben genomen van de geschiedenis van de Afro-Amerikaanse muziek? Misschien. Of mensen die van de jazz uit voornoemde jaren vijftig en zestig geen genoeg kunnen krijgen? Alweer misschien. Waarschijnlijk is echter dat voornoemde jongeren bij origineler vertolkers uitkomen en dat oudere, verstokte jazzliefhebbers toch liever de voorbeelden van Iman Spaargaren en zijn mannen horen. Al beheersen de vier bandleden van dit kwartet hun materiaal voorbeeldig, ze hadden er hun fantasie op los moeten laten. Dat ben je als improviserend musicus aan de jazz verplicht.