De pianist heeft zijn roots in de klassieke muziek, een invloed die nagalmt in zijn huidige werk. Naast prijzen in thuisland België won Koo in Nederland het Prinses Christina Concours en de Prins Bernhard Cultuurfondsprijs. Eenmaal kennisgenomen van de jazz zijn Kris Goessens, Kenny Werner, Craig Taborn en Jacob Bro belangrijke docenten die bijdragen aan zijn ontwikkeling.

In het kamertrio-project met Turner en Alessi voert vrijheid de boventoon. De stemming is ingetogen en het tempo ligt over het algemeen laag. In een aantal solostukken maakt Koo gebruik van repeterende patronen, waarover zo nu en dan patronen door middel van gedempte snaren worden gelegd. Zeker door de prachtige productie betoverende momenten. Koo heeft een doordachte sound; elke noot heeft betekenis. In de etudes die het album rijk is pakt Koo uit met razendsnelle of stemmige barok-achtige improvisaties.

In de triostukken is er vanzelfsprekend veel ruimte voor Turner en Alessi. Variërend in langgerekte monologen, dialogen en momenten van gelijktijdige improvisaties. Koo strooit met ruimtelijk gespeelde akkoorden, afwisselend repetitief, melodieus en weloverwogen. Turners toon is warm en omfloerst terwijl Alessi met regelmaat de scherpe randen van zijn instrument opzoekt. Ingehouden spanning is vaak het resultaat, op de rand van klassiek en eigentijds.

Muziek die tot de verbeelding spreekt. Koo is een magnifiek pianospeler met een eigen geluid, met veel respect voor detail, gevoel voor kleur en dynamiek. Kanttekening is dat de variatie van de stukken een zekere vlakheid niet voorkomen.

Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)