CD-RECENSIE 
Paul Bley – When Will The Blues Leave
bezetting: Paul Bley piano, Gary Peacock contrabas, Paul Motian drums
opgenomen: maart 1999, Lugano, Zwitserland
uitgebracht: mei 2019
label: ECM
aantal stukken: 8
tijdsduur: 56’14
website: challengerecords.com - ecmrecords.com
door: Cyriel Pluimakers
De Canadese pianist Paul Bley (1932-2016) was een van de grote vernieuwers van de jazzpiano. Begonnen als bopper ontwikkelde hij zich tot een van de pioniers van de free jazz. Met zijn vrije en gelijktijdig lyrische spel wist hij wereldwijd een fanatieke club fans aan zich te binden. Een concert van Bley was nooit voorspelbaar en aan zijn eigen composities wist hij telkens nieuwe inhoud te geven. Zijn stijl is volstrekt uniek en meteen herkenbaar. Pianist Keith Jarrett is diepgaand door hem beïnvloed.
Met contrabassist Gary Peacock en drummer Paul Motian maakte hij voor ECM in 1998 het studioalbum ‘Not Two, Not One’, maar wat hij op deze recent uitgekomen live-opname uit 1999 neerzet, behoort tot het beste wat Bley heeft opgenomen.
De cd start met het bekende ‘Mazatlan’, een compositie die al sinds de jaren zestig met Bley verbonden is. Een nummer vol onverwachte wendingen, ritmische variaties en dat typische langs de afgrond balanceren dat zijn beste werk kenmerkt. Onvoorspelbaarheid is een van de grootste kwaliteiten van deze pianist. Het alerte slagwerk van Motian en de stabiele contrabas van Peacock houden hem daarbij in het spoor. Lyrischer is ‘Flame’, een melodie die aanvoelt als een modern requiem. Vol terloopse referenties aan de blues is ‘Told You So’. De compositie ‘Moor’ is meer ritmisch van karakter en drijft op het spel van Peacock. Het bijzondere van dit trio is dat ze ritmiek weten te suggereren zonder ook maar een moment voorspelbaar te worden.
‘Longer’ en ‘Dialogue Amour’ bevatten een diepe ondertoon van weemoed. Bijna geen enkele jazzpianist weet beter en voltrekt onsentimenteel vorm te geven aan melancholie. Heerlijk is het om weer Ornette Coleman’s klassieker ‘When Will The Blues Leave’ te horen, gespeeld in een moordend tempo. Een sprankelende uitvoering die de luisteraar voortdurend bij de les houdt.
Met een schitterende uitvoering van Gerswin’s ‘I Loves You, Porgy’ sluit het album af. Een productie die postuum nogmaals de aandacht vestigt op deze authentieke musicus die de bakens definitief verzet heeft en van wie de invloed in het spel van menige jazzpianist van nu doorklinkt.
Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)
When Will The Blues Leave