Met hun officiële debuut 'When she smiles' (in 2007 heeft de groep al een studio-opname getiteld 'There were stars' gemaakt) laat het viertal horen serieus aan een eigen geluid te hebben gewerkt. De klankkleur is uitgekiend met een heel fraaie samenklank tussen piano en gitaar. Die helderheid wordt door de productie knap naar de voorgrond gebracht. Elk detail is hoorbaar.

De naam Azure heeft iets etherisch. Azuurblauwe lucht of – zee, een dergelijke associatie. De groep maakt dan ook wat dromerige muziek, uitgebalanceerd en beheerst, de muzikanten vliegen nergens uit de bocht. Ze houden zichzelf in toom.

De ritmesectie laat helaas heel soms een steekje vallen en iets meer power, iets meer durf zou de band hoogstwaarschijnlijk geen kwaad doen. Daar staat veel positiefs tegenover. Alle stukken zijn eigen composities en de groep blijkt zonder meer in staat om pakkende melodieën  te schrijven en die heel smaakvol en vakkundig te arrangeren. Met name Blanchard is als pianist en componist een groot talent. Nummers als  'Ballade pour une Pâquerette' , 'A mon amour' en 'Berceuse pour Maëlise' bevatten spannende passages en 'RnP' blijft op een prettige manier lang hangen. 'When she smiles' is een ingetogen plaat van een kwartet dat niet met virtuoos solistenwerk maar met empathisch samenspel en zorgvuldig in elkaar gezette composities probeert te imponeren. Dat is op zich al een compliment waard.