Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

The Wrong Object – Into The Herd

CD-RECENSIE

The Wrong Object – Into The Herd
bezetting: Michel Delville gitaar Roland GR09; Marti Melia bas- en tenorsax, klarinet; François Lourtie tenor- en sopraansax; Antoine Guenet toetsen; Pierre Mottet bas; Laurent Delchambre drums, percussie, samples
opgenomen: Studio 5 in Luik (B)
uitgebracht: januari 2019
label: Off
aantal stukken: 9
tijdsduur: 54’24
website: www.micheldelville.com
door: Georges Tonla Briquet


De Belgische gitarist Michel Delville is de laatste maanden alomtegenwoordig. Zo is hij te horen op de debuutschijf van Eclectic Maybe Band, duikt hij op in de kern van The Gödel Codex waarvan net een eerste cd verscheen op het Amerikaanse Moonjune Records en bracht hij met zijn eigen band The Wrong Object eveneens twee albums uit waaronder ‘Into The Herd’. De rode draad door al deze producties: de grenzen verkennen tussen progjazz, rock en improvisatie.

‘Into The Herd’ start met een samenbundeling van alle ingrediënten die de klankkleur en de sfeer definiëren in al wat volgt: pompende bas, scheurende sax en kurkdroge en afgemeten drumbeats maar alles evenwichtig gedoseerd. Enkel de typische gitaaruithalen van Delville worden niet expliciet op de voorgrond geplaatst. De overgang naar het tweede stuk verloopt organisch en zonder pauze en meteen komt Delville in het vizier. Niet als een rockende gitaargod maar als een filosoferende muzikant die aanhanger is van elektronica en wah-wah effecten. Toetsenist Antoine Guenet vult in eenzelfde contemplatieve modus alles aan terwijl de ritmesectie het geheel minutieus afbakent. 

Heldhaftiger en onstuimiger gaat het er aan toe in het daarop volgende ‘Rumble Buzz’ waarin Delville voluit gaat. Onverwachte breekpunten leiden tot verrassende wendingen en tempovertragingen. De saxsolo’s vormen daarbij opvallende lichtbakens. In het log slepende ‘Another Thing’ is het aanvankelijk weer de saxofoon die de focus bepaalt tot alles afglijdt naar een meer spacy weefsel dat vakkundig aan diggelen gereten wordt door een uitgelaten Delville. Al snel deint het geheel uit op de warme klanken van een saxofoon die op zijn beurt gaandeweg voor een nieuwe uitbarsting zorgt.

Achter elk nummer schuilt een heel aparte wereld. Je kan de heren nooit vastpinnen op een geijkte formule. Wie denkt hun codes eindelijk doorbroken te hebben, kan herbeginnen bij het volgende hoofdstuk. Elke benadering van het (eigen) materiaal verschilt telkens opnieuw.

De groep is ondertussen al zo’n vijftien jaar bezig maar kreeg tot nu toe veel te weinig aandacht terwijl een jonge lichting in Vlaanderen die met dezelfde bouwelementen aan de slag gaat, als vernieuwend ingehaald wordt. Wie inmiddels fan is van MDCIII, Don Kapot, STUFF. en aanverwante jeugdige beeldenstormers, moet zeker hier eens naar luisteren. En dit is natuurlijk uiterst geschikt materiaal voor adepten van de Zappa-ideologie. Hen verwijzen we trouwens verder door naar de andere uitgave van The Wrong Object, ‘Zappa Jawaka’.


© Jazzenzo 2010