De Duitse heeft duidelijk een exquisiete smaak. Stracke doorbladerde de catalogussen van Max Bill, Erich Brendel, Marcel Breuer, Charles & Ray Eames, Arne Jacobsen, Gustav Hassenpflug, Wera Meyer-Waldeck, Ludwig Mies van der Rohe, Mart Stam en Michael Thonet. Muziek geïnspireerd op stoelen en meubelstukken. Een saaie bedoening? Vergeet het maar. Stracke vergelijkt de aanpak van meubelontwerpers met deze van jazzmuzikanten. Eenzelfde aanpak in beide domeinen door het uittekenen van (terugkerende) patronen en de vereiste kennis van welbepaalde parameters en basisprincipes. Ze dook dan ook in archieven en bezocht verschillende musea.

Bij de eerste gitaarklanken en pianonoten denk je even dat dit een aansluiten wordt bij de huidige modetrend met aan het hoofd Max Richter en Nils Frahm. Dat wordt het dus niet. Er zijn wel kleine accenten die hierbij aanleunen en fans van voornoemde artiesten zullen hier zeker ook van genieten. Maar dit is vooral een aanrader voor wie de Belgische gitarist Ruben Machtelinckx apprecieert en al platen kocht van het Antwerpse collectief vvolk. 

We horen eenzelfde ogenschijnlijke lichtheid die de dekmantel vormt voor onderliggende lagen en ontwerpen. Speelse luchtigheid à la Yann Tiersen wisselt moeiteloos af met melancholische taferelen zoals we die kennen van Eleni Karaindrou. Lyrisme verglijdt in strakke Bauhaus-patronen en omgekeerd. Overvloedige versieringsarabesken worden vermeden, elke noot is heel functioneel geplaatst terwijl er toch een bepaalde warmte van uitstraalt. Dat er enkel gespeeld wordt met akoestische instrumenten heeft daar een en ander mee te maken. Zelfs de elektrische gitaar past perfect in deze context. Je zou kunnen opwerpen dat bepaalde modellen indertijd revolutionair waren en dat de muziek die hierop geïnspireerd is, niet zo klinkt. Dat neemt echter niets weg van de compositorische dieptegang. 

Allemaal vergezocht? Vergelijk maar eens de klassieke ‘Kaffeehausstuhl’ van Thonet met de vorm van een gitaar of een contrabas en je zal begrijpen dat Stracke haar idee toch niet zo vreemd is. In totaal veertien miniatuurtjes als poëtische atmosferische polaroids. Geen echt commerciële tip voor interieurzaken want je raakt zo in de ban van de muziek dat je vergeet rond te kijken. De cd aanschaffen is alleszins een goedkoop alternatief.

Beluister dit album via Spotify (inloggen).

Fee Stracke – Instrumental Chairs