Voor wie het nog niet wist of geloofde, brengt hij meteen zijn virtuositeit in volle glorie ten gehore, daarna kiest hij voor meer introspectieve muziek, ook met brille uitgevoerd, maar ingetogener, minder pronkerig. In die nummers klinkt een duidelijke gospelinvloed door die goed past bij de zangerige kwaliteit van zijn spel.

Jones wordt bijgestaan door de band waarmee hij eerder al op The Hague Jazz te zien was en waarin Orrin Evans met zijn verrassende melodieën de opvallendste kracht is.  Op Jones’ spel is helemaal niets aan te merken en ook als componist is hij overtuigend; hij levert opnieuw een aantal pakkende nummers af. Enig minpunt is dat Jones graag naar het grootse reikt en een assortiment gastmusici laat aantreden waarvan de meerwaarde niet altijd evident is. Al was het maar omdat het van zijn eigen solotijd afgaat. Duidelijkste voorbeeld daarvan is het nummer ‘Letter of resignation’ dat door de wankele zang van Perteete een heel zoetig nummer wordt.

Dat Jones vele malen beter kan, bewijst hij onder meer in de drie versies van het titelnummer en in de dwingende melancholie van ‘Summer’s spring’ waarin een hoofdrol is weggelegd voor Evans’ hypnotiserende spel op Rhodes. Een van de songs heet ‘The Search Within (for less)’ dat is een mooie leidraad voor toekomstig want de feilloos spelende Jones is juist met een kleine bezetting op zijn best.