De basis van Blades muziek is nog altijd dezelfde, maar ‘Mama Rosa’ is een totaal andere plaat. Blade treedt hier op de voorgrond als singer-songwriter. Hij begeleidt zichzelf vaak op gitaar en neemt slechts sporadisch achter zijn drumstel plaats. De muziek op ‘Mama Rosa’ is niet langer door gospel, country en pop beïnvloede jazz, maar met gospel en country gekruide pop. Blade doet hier denken aan Joni Mitchell, Crosby Stills, Nash & Young en vooral aan Lenny Kravitz, toen die nog een zachtmoedige hippie in plaats van een ijdele rocker was. 

Andere koek dus. Geen opzwepend drumwerk, geen maniakale solo’s van Myron Walden en Melvin Butler, maar ingetogen nummers; melancholiek en dromerig. Soms zijn die helemaal raak. Onder meer het openingsnummer ‘After the revival’ bevestigt opnieuw Blades kwaliteiten als componist. Mislukkingen zijn er niet. Toch raak je op zeker moment wat verzadigd. Blade zingt zuiver en breekbaar, maar hij heeft niet een stem die een nummer echt kan dragen. Daarbij liggen veel songs in het zelfde straatje. De integriteit springt eruit, maar ‘Mama Rosa’ is toch vooral heel braaf. Mooie, gevoelige melodieën, die echter zonder veel contrast worden opgediend. Daarmee is ‘Mama Rosa’ een dappere poging om het allemaal eens heel anders te doen, maar haalt de plaat het niet bij zijn voorganger. Die was dan natuurlijk ook wel heel erg goed.