Op het duo gitaaralbum van Mooney en Pizzarelli worden lieve, subtiele liedjes gespeeld. Vier van de vijftien stukken zijn standards, stuk voor stuk in zeer originele uitvoering. ‘I’m getting sentimental over you’, heeft een snelle, foxtrotachtige sfeer. Mooney speelt de eerste solo: scherp, raak en emotioneel. Als Pizzarelli erachteraan komt, achtervolgt hij Mooney en beginnen ze langzaam een dialoog. De overige standards op Last Train Home, ‘Alone Together’ van Schwarz en Dietz, ‘Do You Know What It Means to Miss New Orleans’ van Alter en Delange, en Rodgers en Harts ‘I didn’t know what time it was’ zijn zachtaardige, routineus uitgevoerde werken. 

Een aantal stukken van Pat Metheny en Thelonious Monk maakt de cd niet minder luchtig. Stukken als de prachtig met zang uitgevoerde ‘Azalea’ van Duke Ellington, of de meer bluesy tune ‘You must believe in spring’ zijn verfrissende uitzonderingen in de eerste instantie wat eentonige gitaarmuziek. Maar wie verder luistert en wat vaker, zal horen dat er wel degelijk verhalen achter de muziek zitten en dat de musici hun best doen om deze zo helder mogelijk te vertellen. De manier waarop de twee gitaristen elkaar aanvullen en de ene precies in de ritmische ruimte valt die de ander open laat, is bijzonder.