Daarmee is meteen de kracht van deze plaat aangeduid. Want krijg dit maar eens voor elkaar: geluiden die je niet eens kunt omschrijven, in muziek omzetten. Savoldelli en Sharp lukt het. Het resultaat is een uitgedachte brij van elektronica, waarin de twee belangrijkste instrumenten stem en gitaar zijn ingebed in muren van vervormde elektronische klanken. Waarbij meteen dient opgemerkt dat ook stem en gitaar door de molen van computergestuurde elektronische hebbedingetjes zijn gejaagd en zij zodoende een integraal onderdeel vormen van de kosmos aan geluiden die de luisteraar krijgt opgediend.

Bijna vijftig minuten lang wagen de twee musici zich op het pad dat tallozen voor hen hebben bewandeld. Elektronische muziek schijnt hele hordes musici te intrigeren. En wel zodanig dat nieuwkomers tegen beter weten in ervan overtuigd zijn dat aan elektronica nog altijd nieuwe geluiden kunnen worden ontlokt. Nu is Elliott Sharp natuurlijk al lang geen nieuwkomer meer: hij experimenteert al járen op het snijvlak van jazz, improvisatie, elektronica, rock&roll, blues en (Amerikaanse) volksmuziek. Savoldelli is afgestapt van modale wijzen van zingen. Ervoor in de plaats is een mateloze interesse in woeste improvisaties gekomen. Woest in die zin dat Savoldelli geen enkele grens respecteert.

Dit alles is terug te horen op ‘Protoplasmic’. Wie de rust neemt om het gestoei met loeiende klankvelden en bijtende exercities van stem en gitaar tot zich te nemen, krijgt een indruk van de pogingen die (jazz)musici ondernemen om buiten de altijd rekbare grenzen van improvisatie te treden.

-