Altsaxofonist Hank Crawford heeft de rol van musical director en het orkest klinkt als een klok. Een fraaie kers op de taart vormen de vocalen van het aanstekelijke kwartet The Raelettes. De blazerssectie bevat toppers als de trompettisten Marcus Belgrave en Wallace Davenport, de trombonisten Dickie Wells en Keg Johnson, de altsaxofonisten Henk Crawford en Rudy Powell en de tenorsaxofonisten David ‘Fathead’ Newman en Don Wilkerson. De energieke ritmesectie met gitarist Elbert ’Sonny’ Forrest, bassist Edgar Willis en drummer Bruno Carr stuwt het orkest genadeloos vooruit.

Klassiekers als ‘Along Came Betty’, ‘Georgia on my Mind’, ‘Hit the Road, Jack’, ‘I Remember Clifford’ en ‘Come Rain or Come Shine’ passeren de revue. De uitvoeringen zijn zeer geïnspireerd en zitten vol drive. Muziek die vol overgave en fris van de lever gespeeld wordt. Adembenemende duels tussen de tenorsaxofonisten en een battle tussen de trompettisten verhogen de toch al uitstekende sfeer. De gospel-achtige vocalen van The Raelettes doen er nog een schepje bovenop. Ray Charles glorieert in zijn rol als opperpriester en bekende nummers als ‘My Baby’ en ‘Sticks and Stones’ krijgen dan ook een meeslepende vertolking. 

Van deze periode zijn van het Ray Charles Orchestra geen studio-lp’s verschenen. De opnamekwaliteit van deze door de Zwitserse radio gemaakte opname is zonder meer aanvaardbaar. Jammer is alleen dat de piano van Charles nogal achterin het geluidsbeeld staat. 

De cd is met zijn bijna 79 minuten tot de rand toe gevuld met het ene hoogtepunt na het andere. Het concert kent een echte spanningsboog, waarbij de laatste nummers het hoogtepunt vormen. Na ‘I Believe to my Soul’, ‘I’ve Got News for You’, ‘Misty’, “I wonder’ en het van Benny Golson afkomstige ‘Ray Minor Ray’ kan je dag niet meer stuk. Een productie die zó goed is dat je hem meteen weer opnieuw wilt beluisteren.


Volledige bezetting: Ray Charles piano en zang; Priscilla ‘Pat’ Lyles, Margie Hendricks, Gwen Berry en Darlene McCrea, zang; Marcus Belgrave, Wallace Davenport, Phil Guilbeau, en John Hunt, trompet; Henderson Chambers, Dickie Wells en Keg Johnson, trombone; Hank Crawford en Rudy Powell, altsaxofoon; David ‘Fathead’ Newman en Don Wilkerson, tenorsaxofoon; Leroy Cooper, baritonsaxofoon; Elbert ’Sonny’ Forrest, gitaar; Edgar Willis, bas; Bruno Carr drums; Quincy Jones arrangeur.