Zijn nieuwe project ‘Snowmelt’ is zijn meest ambitieuze tot nog toe. Samen met de London Sinfonietta werkt hij een maar liefst 239 pagina’s tellende partituur door, waarin een kruisbestuiving plaatsvindt tussen klassieke muziek en jazz. 

‘Snowmelt’ vormt een suite die uit elf delen bestaat, met ruimte voor uitgebreide orkestraties voor strijkers en blazers. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat Neset zijn volledige compositietalent wil inzetten voor dit uitdagende project. Als luisteraar word je meteen overweldigd door een bijna Mahleriaanse aanpak, die nogal topzwaar is. Verwijzingen zijn er ook naar de muziek van Igor Strawinsky en Alban Berg. 

Neset is een ambitieus baasje dat de wereld wil laten zien dat hij ook symfonisch zijn mannetje staat. En precies daar gaat het mis: hij laat het orkest aanzwellen, gieren en knallen zonder dat daar muzikaal inhoudelijk nu meteen een noodzaak voor is. Gewichtigdoenerij zonder artistieke redenen. Ook de samenhang tussen de elf delen is ver te zoeken. Het geheel heeft meer weg van een reeks compositorische oefeningen. Waarom geen organisch en minder pretentieus symfonisch werkstuk met vier of vijf delen?

Bijna hinderlijk is het dat Neset telkens zelf als solist op de voorgrond treedt bovenop alle orkestrale bombast. Niets irriteert meer dan gratuite virtuositeit. Wat was het mooi geweest als hij ook een andere solist naast hem een eerlijke kans gegeven had.

Marius Neset vertilt zich letterlijk en figuurlijk aan zijn symfonische pretenties, een ‘fout’ die vaker in de jazzhistorie is voorgekomen. Een carrière als ‘klassiek’ componist lijkt vooralsnog niet voor Neset weggelegd. Het was verstandiger geweest als hij deze reeks oefeningen nog even op zijn werktafel had laten liggen.

Marius Neset & London Sinfonietta – Snowmelt