De aftrap voor het concertseizoen werd gedaan met een dubbele programmering die geheel in het teken stond van gipsy jazz. Het Robin Nolan Trio met een gastrol voor saxofonist Benjamin Herman en de van oorsprong Franse, in New York gevestigde zangeres Cyrille Aimee met een kosmopolitische hedendaagse variant van de traditionele gipsy stijl, traden op.

Robin Nolan Trio
Het akoestische trio van gitarist Robin Nolan samen met zijn broer Kevin Nolan en Arnoud van den Berg op contrabas opende de avond met flitsende, technisch hoogstaande traditionele gipsy jazz met veel ruimte voor virtuoze bezielde improvisatie, ‘crispy’ ritmisch loei strakke thema’s, soulvolle lyrische ballades en goedgemutste conferences die snel in de grote theaterzaal een intiem clubgevoel creëerden. 

Een hoofdrol was hierbij weggelegd voor de schitterende saxofoonsolo’s van Benjamin Herman met zijn bekende feilloze melodielijnen, veelal opgebouwd in sequenties, met indrukwekkende dubbeltime, uptempo’s en vol lyrische kracht. 

Robin Nolan was als solist volledig aan Herman gewaagd. Ondersteund door een messcherp ritme tandem van contrabas en slaggitaar lieten beide heren elkaar schitteren in eigen composities, maar ook in ‘Little Flower’ van Sidney Bechet en het titelstuk van hun gezamenlijke cd ‘Café de Paris’.

De Beatles-compositie ‘And I love her’ werd door Robin Nolan opgedragen aan Beatle George Harrison, die het trio vanuit een bestaan als straatmuzikanten in Amsterdam had opgepikt, wat tot een langdurige muzikale relatie heeft geleid. 

  
Cyrille Aimee en contrabassist  Jeremy Bruyére. Robin Nolan Trio en Benjamin Herman achter de schermen.

Cyrille Aimee
‘We moeten stoppen, want de volgende band is zo krankzinnig goed’, zo kondigde Benjamin Herman alvast de groep van Cyrille Aimee aan. Dat bleek snel geenszins overdreven.

Cyrille Aimee betoverde samen met haar indrukwekkende akoestische band met een kosmopolitisch, moderne variant van het gipsy jazzgenre. Geworteld in de traditie, maar fris en eigentijds met een geheel authentieke, eigenzinnig persoonlijke stijl.

Als kind raakte Cyrille Aimee tijdens het jaarlijkse Django Reinhard Festival in haar geboorteplaats Saumois -sur-Seine in de ban van de gipsy jazz en begon te zingen. Via een carrière als straatmuzikante kwam zij terecht op grotere festivals zoals het Montreux Jazz Festival, waar zij in 2007 de prijs voor beste vocaliste in de wacht sleepte.

Flitsend
Met een geheel eigen, meisjesachtig, traditioneel jazzy, messcherp en zeer persoonlijk stemgeluid zong ze soepel in het Engels, Frans en Spaans. Aimee bracht ook jazz standards, die ze geheel naar zich toe trok in volstrekt eigen versies. Een wonderschone uitvoering van de klassieker ‘But not for Me’ in duo met Jeremy Bruyére op contrabas. ‘Well you Needn’t’ van Thelonious Monk in een heftig groovende eigentijdse drum’n bass-uitvoering. Duizelingwekkende virtuoze scat-solo’s met perfecte haast instrumentale lijnen en eigen composities die harmonisch verbluffend in elkaar zaten. Ook kregen de musici de ruimte en werd deze gretig en met gebalde energie benut, altijd smaakvol, altijd passend in het geheel. Een flitsend en bezield optreden met een hoog whow-gehalte dat het publiek in vervoering bracht en van hoogtepunt naar hoogtepunt sleepte. In een idioom met respect voor de traditie, maar ook met ruimte voor hedendaagse experimenten zoals een verbluffendsolostuk met een loop-station.

De optredens vormden een mooie seizoenstart die veel belooft voor de komende maanden. Van een organisatie die niet krampachtig zoekt naar vernieuwing, maar die durft te kiezen voor jazz uit de traditie in het gipsy idioom dat niet per se een grote massa publiek trekt. Geen makkelijke keuze, wel een inzet op hoge kwaliteit en grote muzikaliteit. 

Het is te hopen dat de bevlogen organisatie van Jazz Maastricht de ingeslagen weg succesvol kan voortzetten gedurende het komende jaar.

• www.jazzmaastricht.com