CONCERTRECENSIE. Christian Scott & Jazz Orchestra of the Concertgebouw, Concertgebouw Amsterdam, 7 november 2015
beeld: Govert Driessen
door: David Cohen
Christian Scott tijdens het nachtconcert met het Jazz Orchestra
of the Concertgebouw in Amsterdam.
Twee jaar geleden speelde trompettist Christian Scott ook in het Concertgebouw tijdens een aan Miles Davis gewijd nachtconcert. Nu had de trompettist zijn eigen band meegenomen en werd de ondersteunende big band, het Jazz Orchestra of the Concertgebouw, voor het eerst geleid door de nieuwe dirigent Dennis Mackrel.
De man die ooit als twintigjarige bij het Count Basie Orchestra begon dirigeerde hoogst ontspannen. Onder zijn leiding weerklonken aan het begin van de nacht een snel 'A Night in Tunisia', een fris 'Giant Steps' en een heel fraaie, ingetogen 'Blues for Pablo', met trompettist Ruud Breuls als solist. Zijn vertolking van Gil Evans' klassieke compositie was erg sfeervol en vormde een goede opmaat naar de opkomst van de trompettist die hetzelfde stuk twee jaar geleden speelde. Christian Scott betrad het podium samen met zijn bandleden, die de ritmesectie van het Jazz Orchestra vervingen en de blazerssectie aanvulden. Vooral fluitiste Elena Pinderhughes gaf erg indrukwekkend spel ten beste, dat meer variatie en spanning bevatte dan het spel van haar medemusici.
Samen met gitarist Corey King was Pinderhughes voor het eerst op tournee met de formatie. Deze avond was onderdeel van de tournee en diende de promotie van Scotts nieuwe plaat 'Stretch Music', die de trompettist tijdens het concert noemde als de eerste album-app (hoewel vergelijkbaar met het werk van de Nederlandse Tin Men and the Telephone).
Schreeuwen
Scott had het concert alleen niet goed opgezet. Niet alleen was de balans van de instrumenten onderling geregeld niet in orde, maar ook was het totaalgeluid eenvoudigweg harder dan de muziek èn de musici zelf aankonden. De stukken waren monotoon, hadden geen goede spanningsboog en kenden nagenoeg geen dynamiek. Binnen dit totaalgeluid kwam Scott zelf op de trompet nauwelijks boven zijn twee stevig versterkte drummers uit en probeerde hij boven zichzelf uit te schreeuwen. Hierin werd hij belemmerd door de keuze om alle instrumenten te versterken, die in de Concertgebouwzaal niet goed uitpakte. Bewoog Scott zich tijdens intensief solospel weg van de microfoon, dan was zijn trompet ook nauwelijks meer te horen. De momenten waarop zijn technische vermogens en zijn muzikale vindingrijkheid het wonnen van de muur van geluid die hem omgaf waren schaars.
Pas bij het toegift bleek weer waartoe Scott in staat was; een prachtig en toepasselijk 'Round Midnight' sloot de avond af. Dennis Mackrel bewees zich als een soepel en wendbaar dirigent, die niet stil blijft staan maar rondloopt en tot zijn musici probeert door te dringen. Zo'n nieuwe leider belooft veel goeds voor de toekomst van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. Maar voor het grootste deel was dit nachtconcert door het te harde geluid, de monotone en ondynamische uitvoering en het te luide en daardoor weinig overtuigende trompetspel van Christian Scott een teleurstelling.