Daarmee ontstaat een intrigerend samenspel tussen culturen én een surplus aan technische en muzikale inzichten van slechts vier musici. Hun vrijage is hoogstaand, omdat ze alle vier ver over hun eigen landgrenzen hebben gekeken. Daardoor kan het gebeuren dat traditionele muziekpassages vermengd zijn met invloeden uit andere culturen. En dat heeft dan weer tot gevolg dat je een smeltkroes krijgt waar een nieuw, nog niet vaak gehoord eindproduct uit voortkomt.

Nguyên Lê is daarbij de bindende factor. Zijn gitaren voegen zich als etnische instrumenten in de klanken van koto, tabla’s en bansurifluit. Maar evengoed lopen ze voor de muziek uit, overkoepelen ze haar, smeren ze vette elektrische elementen over de muziek en klinken ze akoestisch alsof de gitaar bijvoorbeeld de koto wil evenaren. Met deze aanpak grijpt Nguyên Lê op ‘Saiyuki’ erg hoog, maar geen moment valt hij door de mand. De totaalklank is authentiek, gerijpt door technisch kunnen  en een enorm respect voor eeuwenoude muzikale tradities. Wereldklasse!