‘Live Forms’ klinkt echter helemaal niet gekunsteld en de invloeden uit andere genres zijn op een volstrekt natuurlijke manier in de muziek geïncorporeerd. Dit trio onder leiding van de jonge rietblazer Matthieu Donarier laat weer eens voelen dat wat je doet veel minder wezenlijk is dan hoe je dat doet. In dit geval is het resultaat uiterst smaakvol.

De drie musici spelen zeer hecht samen, maar creëren tegelijkertijd een opmerkelijk ruimtelijk effect in de muziek. Die combinatie van zeer nauwlettend samenspel en een zekere losheid werkt zeer aanstekelijk. Geluidsbepalende figuur is niet bandleider Donarier hoewel die met zijn elegante speelstijl zeker in positieve zin opvalt, maar gitarist Manu Codjia die de essentiële verbindende schakel is tussen ritme en melodie. Codjia is door zijn werk met onder meer Henri Texier geen onbekende, maar hij komt hier veel beter uit de verf dan op eerdere projecten waaraan hij meewerkte. De sferische effecten verraden duidelijk de invloed van Bill Frisell en toch klinkt Codjia vaak oorspronkelijk en geeft bij blijk van een grote wendbaarheid en veel fantasie.

‘Live Forms’ is een zeer knappe plaat. Sierlijk en speels, serieus maar met een prettige lichte ondertoon. Het is dit trio gelukt onder zonder een moment gezocht te klinken, muziek voort te brengen die in hoge mate eigen is en zich onderscheidt van wat al bestaat.