Dat toeval bestaat eruit dat Francke bij het componeren voor ‘Ripples’ lukraak ingedrukte pianotoetsen als uitgangspunt nam. Daarnaast liet de Zeeuwse zich deels inspireren door de Japanse schrijver Haruki Murakami. In diens werk bestaat er geen grens tussen werkelijkheid en het surreële waardoor de lezer in een onbekende schaduwwereld wordt getrokken. Een schaduwwereld die net zo onvoorspelbaar is als ‘ripples’; de toevallige rimpelingen die de zee bij eb achterlaat in het zand.

Dat klinkt allemaal nogal zen, maar bij beluistering van Franke’s tweede album valt alles op zijn plaats. ‘Ripples’ is een samenhangend geheel van geheimzinnige stukken, mysterieuze en verrassende verhaallijnen, uitgevoerd door een hecht communicerend, vakkundig kwartet. 

Het korte openingstuk ‘Orakel’ vangt aan met de klanken van een muziekdoos vergezeld door donkere pianotonen die uitmonden in dwarrelend pianospel, waarover Francke met haar sopraansax een kalme, vrije improvisatie legt. Het is de klinkende opmaat voor wat nog komen gaat. Ingetogen, doordachte stukken waarin de schoonheid van Franke’s alt- en sopraansaxspel helder contrasteren.

De stukken zijn ruimtelijk, ademen. Waardoor de afzonderlijke kwaliteiten van de kwartetleden benadrukt worden. Het pianospel van Koen Schalkwijk is bijzonder fantasierijk, open en sprankelend. Contrabassist Guus Bakker en slagwerker Niek de Bruijn zijn subtiele ritmische vormgevers die nauwlettend het open karakter van de stukken bewaken.

Die typering blijft overeind in de meer steviger aangezette stukken zoals ‘Skipping’ en ‘Despite All’. Fijne grooves worden versierd met verrassende ritmische kwinkslagen waarover Schalkwijk zijn solo’s drapeert en Francke haar zangerige, kraakheldere thema’s blaast. Stoer en volwassen, in alle rust.

‘Ripples’ is een album dat beklijft en bij herbeluistering aan diepgang wint. Daarmee beloont Francke haar gedurfde ommezwaai van conventioneel naar een vorm die vrijheid behelst.