CONCERTRECENSIE. Pierre Courbois 75 jaar, Bimhuis 23 april 2015
beeld: Onno Beukenhorst
door: David Cohen
Pierre Courbois, geboren op 23 april 1940 en volgens wijlen Willem Breuker de eerste Europeaan die systematisch experimenteerde met free jazz, nam solo plaats achter zijn eigenhandig gebouwde drumstel. Eén klap op de bekkens was voldoende om de zaal ervan te overtuigen dat Courbois in onverminderd goede conditie verkeerde en dat de onofficiële prijs die hem in de pauze werd uitgereikt meer dan gerechtvaardigd was. Na een inleidende solo trad de rest van het voor de gelegenheid tot zes man uitgebreide kwintet naar voren.
Pierre Courbois vierde zijn 75e verjaardag met een concert in het Bimhuis.
Het was niet de minste band waar de drummer besloot zijn vijfenzeventigste verjaardag mee te vieren. Contrabassist Egon Kracht speelde stevig voortswingende baslijnen en maakte zijn solo’s met een warme, zangerige toon tot fraaie rustmomenten. Met pianist Niko Langenhuijssen vormde hij een uitstekend begeleidend duo. Langenhuijssen toonde zich op stukken als ‘Bruusk’ en ‘Old K’ een meeslepend solist met een krachtig toucher en een gevoel voor pakkende melodieën.
Ook de blazerssectie was in goede vorm. Aangever in de sectie was meestal trompettist Toon de Gouw, die tijdens solo’s verbluffend trefzekere improvisaties de zaal in vuurde. Zijn melodielijnen werden beantwoord door trombonist Ilja Reijngoud en bariton- en sopraansaxofonist Jan Menu. De blazersarrangementen staken solide in elkaar en lieten voldoende ruimte voor Courbois om op de achtergrond accenten mee te spelen.
Jan Menu. Pierre Courbois werd in de pauze geïnterviewd door Bernard Lameris. Pianist Niko Langenhuijssen met blazerssectie.
Courbois, die een achtergrond heeft als klassiek slagwerker, maakte afwisselend gebruik van drum-, paukstokken en brushes. Extra opvallend was zijn spel door de vele verschillende tonen die hij uit de trommels haalde en het dubbele baspedaal dat tijdens solo’s voor het nodige spektakel zorgde. Naast het slagwerk was de bandleider ook voor alle composities en arrangementen verantwoordelijk. De uitdagendste stukken in de meest wonderlijke maatsoorten passeerden de revue, en afgezien van een aanvankelijk kwakkelend ‘Patria’ werden ze alle met grote overtuiging en energie ten gehore gebracht.
Een bruut swingend hoogtepunt kende het optreden bij Courbois’ slotstuk, een blues met slechts elf maten in plaats van de gebruikelijke twaalf. Enigszins jammer was dat uitgerekend dit concert door een communicatiefout van het Bimhuis uitverkocht leek, en daardoor slechts op weinig publiek kon rekenen. De jarige leek er niet minder genoegen om te hebben en bewees met zijn razend goed spelende band dat hij nog steeds een levendig deel van de Nederlandse jazzscene is.