CONCERTRECENSIE. Marius Neset Quartet, Paradox Tilburg, 20 maart 2015
beeld: Liesbeth Keder
door: Erno Elsinga
Tenor- en sopraansaxofonist Marius Neset liet er in de Tilburgse Paradox geen gras over groeien betreffende het gegeven dat hij op dertigjarige leeftijd unaniem tot de toonaangevende saxofonisten van deze tijd wordt gerekend. In twee wervelende sets die bol stonden van variëteit etaleerde de Noor niet alleen zijn fenomenale spel, maar eveneens zijn opmerkelijk compositorisch talent.
Een wervelend concert van het Marius Neset Quartet in de Tilburgse Paradox.
Neset presenteerde in Tilburg zijn recent verschenen album ‘Pinball’, uitgegeven door ACT en inmiddels zijn vijfde sinds de saxofonist in 2008 debuteerde met ‘Suite for the Seven Mountains’ die hij opnam met zijn toenmalige band People are Machines.
Kracht
Neset zijn spel is krachtig, creatief en is er voortdurend op gericht de scherpe randen van de improvisatie te onderzoeken. Geïmplementeerd in dynamische composities waarin Neset gestaag speelt met de samenstelling van zijn ensemble. Gebeurde dat op voorgaande albums ‘Birds’ en ‘Lions’ binnen een grote bezetting, ook in een kwartetbezetting bestaande uit contrabas, drums en piano weet Neset eindeloos te variëren.
Onder het voortrazende spel van Neset werden arrangementen uit- en aangekleed. In langgerekte stukken ontstonden trio’s, duo’s of verdween de begeleiding in zijn geheel. Op die momenten soleerde de tenorist door slechts valse lucht door zijn instrument te blazen, ritmisch begeleid door de kleppen van de tenor. Of de Noor pakte juist uit, door zijn tenorsaxofoon – gelijk bassaxofonist Colin Stetson - dusdanig te bespelen alsof deze ondersteund werd door een bak effecten. 
Saxofonist Marius Neset, pianist Ivo Neame, contrabassist Petter Eldh en drummer Anton Eger.
Het weglaten en weer toevoegen van instrumenten beïnvloedde op levendige en originele wijze de sferen die varieerden van sprookjesachtig, experimenteel, bebop, impro, dansbaar hedendaags en in een enkele donkere ballade zelfs die van een weemoedige nachtelijke jazzclub.
Excentriek
Pianist Ivo Neame, contrabassist Petter Eldh en Anton Eger die op excentrieke wijze zijn drumstel bespeelde, droegen op vurige wijze bij aan het dynamische groepsproces. Enerzijds door solo’s – zo sloot Eldh met een langdurige bassolo het openingsnummer af, anderzijds vanwege de fabuleuze wijze waarop ze Neset in verschillende bezettingen volgden en met spitsvondige ritmen van repliek dienden in diens onophoudelijke creatieve uitbarstingen.
Het concert werd afgesloten met het gejuich ontvangen ‘Birds’ van het gelijknamige album uit 2013. Alle karakteristieke aspecten van Nesets spel en composities kwamen hierin nog eens voorbij, afgesloten door een opzichzelfstaande tenorsolo van de jonge meester die zijn faam in de Paradox meer dan waar maakte en derhalve kon rekenen op een staande ovatie.