Op het snelle openingsnummer ‘Apophis’ zorgt de ritmesectie van contrabassist Eric Revis (bekend van het kwartet van Branford Marsalis) en allround drummer Donald Edwards (onder andere Mingus Big Band) voor aanstekelijke swing en een solide basis voor Marriotts solowerk. De toon van de trompettist en bandleider is scherp, zijn spel is overal even gecontroleerd en uit iedere noot spreekt een houding van no nonsense.

Swing overheerst op de negen composities die ‘Urban Folklore’ rijk is. De band bewijst echter op ‘The Tale of Debauchery’ en ‘Locked Up’ ook goed met funk uit de voeten te kunnen. Vooral Orrin Evans sluit goed aan op de compromisloze groove. Hoewel zijn solo’s minder meeslepend zijn, is de pianist als begeleider in bloedvorm. Een hoogtepunt op de plaat is de ballade ‘What Emptiness Can Do’, waarop Marriotts warme melodie kwetsbaar maar trefzeker boven de fraai ingehouden begeleiding van de ritmesectie uittorent.

Hoewel niet alle composities van ‘Urban Folklore’ evenzeer aanspreken, komt Marriotts meer hard bop-georiënteerde werk op de plaat goed naar voren. Ook de rustige ballades van de bandleider krijgen de behandeling die ze verdienen, met ‘Room 547’ als een in het begin wat ontoegankelijk, maar later fraai opbloeiend pareltje. ‘Washington Generals’ vormt met zijn vette groove en lichte melodie een passende afsluiter van Thomas Marriotts geslaagde nieuwe album.



 

Thomas Marriott - The Tale of Debauchery
Album: Urban Folklore