Ernst Glerum zegt dat wanneer mensen op straat een contrabas zien, zij hem vaak beschouwen als een grote viool. Zó wilde hij het instrument eens een keer laten horen: als een romantisch liefdesinstrument, dat honingzoete klanken kan voortbrengen en met melodieën evenveel kan bekoren als zijn zusjes/broertjes de viool, altviool en cello. 

Om dat te realiseren koos Ernst Glerum voor vijf onsterfelijke composities uit het Great American Songbook: ‘Black & Tan Fantasy’, ‘I Surrender, Dear’, ‘Evidence’, ‘In A Sentimental Mood’ en ‘Yesterdays’. Juist in die liedjesbijbel spelen strijkinstrumenten vooraanstaande rollen. Duke Ellington en Count Basie geven er in hun muziek talloze voorbeelden van.

Je zou mogen verwachten dat Ernst Glerum en Uri Caine zichzelf een gelijkwaardige rol hebben opgelegd bij het uitvoeren van de vijf voornoemde stukken. De nadruk ligt echter bij de contrabas. Ernst Glerum toont er zijn enorme vakmanschap in de volle breedte. Zijn liefde voor het instrument klinkt door in elke noot. Voornamelijk omdat hij er alle tinten van warmte aan meegeeft.

Bij de piano van Uri Caine ligt het anders. Het zou kunnen zijn dat hij in een dienende rol wil blijven. In de partijen echter waar hij het voortouw neemt is hij een technische vertolker van hetgeen de partituur hem voorschrijft. De warmte, kleuring en sfeer die vanuit de contrabas opborrelen, blijven bij Caine grotendeels achterwege. Dat heeft ook weer zijn voordelen: de contrabas wordt nóg meer op de voorgrond geplaatst en de aanpak van beide musici zorgt voor mooie contrasten met aangename randjes.

‘Sentimental Mood’ is een eerbetoon aan de ‘meesters van de toon’, aldus Ernst Glerum. Aan Yafa Heifetz, Ben Webster, Johnny Hodges, Mark Feldman en Yoan Goilav. Met andere woorden: aan hen die hun instrument die onvergelijkbare warmte van muzikale eeuwigheid meegeven. Deze cd breidt de lijst van de ‘meesters’ in elk geval uit met de naam van Ernst Glerum.



 

Ernst Glerum & Uri Caine - Black & Tan Fantasy