Om met de laatstgenoemde compositie te beginnen: je moet wel héél goed luisteren om iets van deze al zo vaak kapot gespeelde jazzstandard te herkennen. De twee saxofonisten laten het thema volledig los, improviseren op flarden ervan en scheppen zodoende veel lucht rond díe fragmenten, waarin je meent dat een flard van de melodie voorbij dwarrelt.

‘Sonic Halo’ is alleen al interessant om te beluisteren hoe verschillend de instrumentbeheersing van de twee blazers is. Bij Greg Osby hoor je de tientallen jaren ervaring die hij zichzelf heeft eigen gemaakt op zowel alt- als sopraansaxofoon. Hij maakt bredere improvisatorische gebaren, veroorlooft zich meer vrijheid en is vooral door dit aspect een stuk wendbaarder dan de Nederlandse saxofoniste.

Maar Tineke Postma gaat zorgvuldiger met het afgesproken materiaal om. Dat kun je aantrekkelijk vinden of niet, feit is dat dit de handelwijze is van Postma. Een melodie krijgt bij haar de juiste kleuring, zij diept die uit en benut improvisaties eromheen om mooie details toe te voegen.

Dat twee sopraansaxofonisten één podium bevolken is tamelijk uniek in jazzmuziek. Dat is een ander aspect dat ‘Sonic Halo’ een bijzonder tintje geeft. Dat doet overigens ook de bezetting. Pianist Matt Mitchell en contrabassiste Linda Oh waren afgelopen weekeinde tijdens Jazz Middelheim 2014 in Antwerpen begeleiders in het Dave Douglas Quintet. Daar toonden zij wat spelopvatting betreft duidelijke exponenten van de nieuwe Amerikaanse jazzscene te zijn. Transparantie, oog voor detail en een eigenzinnige blik op het muzikale materiaal kenmerkten hun spel op Middelheim. Hier, op ‘Sonic Halo’ is het niet anders. 

• Beluister hier fragmenten van het album