Gaume Jazz blijft een speciale belevenis. Muziekliefhebbers kunnen nog steeds hun tentje plaatsen in het landschappelijk decor van het festival. Dat heeft zo zijn voordelen, zoals dit jaar. Wanneer de regen met bakken uit de hemel valt, is je schuilplaats vlakbij. Zondagnamiddag was de storm echter zo hevig dat het publiek uit veiligheidsoverwegingen naar het cultureel centrum werd geloodst .

De Franse Leila Martial had net haar set beëindigd toen de hel losbrak. Haar laatste nummer (een ontwrichte versie van Chaplins ‘Smile’) zong ze nog moedig voor een leeg grasplein. Met het publiek schuilend in de verschillende drank- en eettentjes, her en der verspreid over het terrein. Een heel aparte ervaring. De hele set trouwens, die best te omschrijven viel als een avant-gardistische kijk op de werelden van David Lynch. Haar vocale uithalen werden geaccentueerd door een gitarist, een drummer en een toetseniste-violiste. Ergens tussen OakTree en Iva Bittova.

Minder geluk
Daar waar Martial tenminste haar set kon beëindigen, hadden de Finse saxofonist Mikko Innanen en zijn groep Gourmet minder geluk. Hun optreden viel letterlijk in het water door de regen die met bakken uit de hemel viel. De filmische muziek van hun cd’s als ‘Cosmopolitan Sideshow’ en ‘Six Acres Of Broken Hearts’ had perfect kunnen passen bij dergelijke weersomstandigheden in deze bosrijke omgeving.

  
De Franse zangeres Leila Martial. MikMâäk. Leden van MikMâäk traden ook op in de Notre-Damebasiliek van Avioth, zoals Guillaume Orti en Laurent Blondiau.

Gelukkig waren er ook optredens die probleemloos doorgingen. Zoals het soloconcert van pianist Jean-Philippe Collard-Neven. De man is een gedreven evenwichtkunstenaar die zich continu verplaatst van klassiek naar jazz en omgekeerd. ’Between The Lines’ is niet toevallig de titel van zijn soloplaat. In Gaume liet hij daarbij horen een groot bewonderaar te zijn van Charlie Haden, aan wie hij een gepast eerbetoon bracht. De man weet ook nog eens wat stijl is. Dat hij een zwak heeft voor de soundtrack van ‘Breakfast At Tiffany’s’ is derhalve evenmin verwonderlijk. Zijn versie van ‘Moon River’ begon zeer lyrisch, maar groeide uit tot een expressionistisch tableau. Een veelzijdig artiest in een wereld van platgetreden paden. 

Nog polyvalenter is de bende rond trompettist Laurent Blondiau. De kern van zijn vaste groep Mâäk wordt tegenwoordig onder de naam MikMâäk uitgebreid tot een vijftien- of zestienkoppig ensemble. Het project kent sinds een paar maanden een boeiend ontwikkelingsproces. Het laboratorium was gevestigd in de alternatieve Brusselse club Recyclart. 

Groot verschil
Het verschil met de eerste jaren van bestaan en nu is groot. Aanvankelijk was de link met Mâäk nog zeer sterk aanwezig door de ongebreidelde experimenteerdrift, ook al werd er van meet af aan gewerkt met partituren. De focus is duidelijk scherper gesteld en de arrangementen werden verfijnd. Niet dat de plooien volledig gladgestreken zijn, maar de energie is meer gedoseerd en gekanaliseerd. 

  
Saxofonist Gregoire Tirtiaux in de Notre-Damebaseliek. Pianist Enrico Pieranunzi trad op tijdens de carte blanche van drummer Antoine Pierre, evenals trompettist Jean-Paul Estiévenart.

Dit leidde tot een hecht en gemillimeterd samenspel. Tijdens de solomomenten besef je wat voor sterke muzikanten deel uitmaken van deze groep. Onder diegenen die hier extra schitterden: Geoffroy de Masure, Michel Massot, Joao Lobo, Claude Tchamitchian en Blondiau zelf. Op 14 augustus opnieuw te beleven tijdens Jazz Middelheim.

Een aantal van hen daagde tevens op voor een middagconcert in de Notre-Damebasiliek van Avioth, net over de Franse grens. In het midden van een uitgestrekt licht golvend landschap verrijst plots op een heuvel de kerk alsof je in een parallelle wereld stapt. Een heel onwezenlijke confrontatie. De muziek die Blondiau en zo’n tien andere musici van MikMâäk brachten was navenant, met Fabian Fiorini achter het orgel als een ‘phantom of the opera’ en de rest van de bende als ronddwalende spoken die op een bepaald moment effectief verspreid in de kerk gingen musiceren. 

Pure improvisatie
Drie kwartier lang pure improvisatie, maar zo gebracht dat het van de eerste tot de laatste noot uitgeschreven leek. De continue natuurlijke verduisteringen door dreigende wolkenmassa’s die het zonlicht dat door de glasramen scheen telkens opnieuw verborgen, verhoogde het dramatische en theatrale effect. Dit zijn van die concerten die je door een samenloop van omstandigheden maar eenmaal meemaakt. 

Eenmalig was ook de carte blanche die de eenentwintigjarige Antoine Pierre kreeg. Hij is sinds een hele tijd al de vaste drummer van Philip Catherine. Half augustus trekt hij voor een jaar naar New York. Gaume Jazz gunde hem de kans om eerst nog eens op eigen bodem uit de bol te gaan met zijn droombezetting. 

  
Contrabassist Philippe Aerts met Antoine Pierre, gitarist Alain Pierre en saxofonist Steven Houben.

Hij nodigde pianist Enrico Pieranunzi uit samen met saxofonist Steven Houben, trompettist Jean-Paul Estiévenart, contrabassist Philippe Aerts en ook nog gitarist Alain Pierre (zijn vader). Het werd een feestje voor muzikanten en publiek. Aan de hand van nummers van onder andere Pieranunzi, Alain Pierre, Houben en Antoine Pierre zelf werd een groot hoofdstuk uit de jazzgeschiedenis geïllustreerd met een opvallend sterk accent op de klassieke jazz uit de jaren vijftig. 

Net als bij MikMâäk was ook hier sprake van een grote diversiteit in samenspel en solomomenten die de luisteraar op het randje van de stoel brachten. Met een grote pluim voor Estiévenart die steeds veelzijdiger gaat klinken en natuurlijk voor meester Pieranunzi zelf, die zichtbaar in zijn sas was in deze uitzonderlijke bezetting. Het ideale geschenk voor Antoine Pierre om zijn avontuur in New York in te zetten.

Superstar
Over het concert van de Franse superstar Michel Jonasz was iedereen het eens (met uitzondering van subjectieve diehardfans): een ondermaatse vertoning op typisch Franse leest geschoeid, getekend door ellenlange monologen, getelefoneerde grapjes met zijn pianist en vooral een heel slechte klank (ondanks een uitgebreide soundcheck). Spijtig voor iemand die in het verleden bewees dat hij de titel van Mister Swing wel degelijk verdiende.

Gaume Jazz 2014 was een bewogen editie. 

• www.gaume-jazz.com