De Vooruit is een parel van architectonisch erfgoed en met de vele zalen en bars een gedroomd decor voor een dergelijk evenement. Acteur Josse De Pauw en drummer/percussionist Eric Thielemans mochten het spits afbijten. De Pauw stond in januari nog volop in de kijker tijdens een tiental verschillende voorstellingen in Brussel. Thielemans vind je overal terug waar er gretig buiten de notenbalken gemusiceerd wordt. Twee iconen, ieder op hun gebied. Het is echter niet omdat je twee getalenteerde artiesten bij elkaar plaatst, dat het resultaat navenant is. Hier was dat gelukkig wel zo.

De Pauw, zachtjes wiebelend op zijn stoel, declameerde op zijn eigen rustige manier een tekst geïnspireerd op een ets van Félicien Rops (‘Pornocrates’) met een varken als centraal personage. Bij hem werd het een verhelderend relaas over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan van een varken. Rauw, vertederend, melancholisch en soms eens met een lichte glimlach. Naast hem zat Thielemans. Zijn attributen: een snaredrum, borsteltjes en een halve speelgoedwinkel. Hiermee improviseerde hij het ene tafereeltje na het andere.

Sfeertekeningen
Spanning en gelatenheid, donker en vrolijk, tergend langzaam en plots heftig opflakkerend, een aaneenschakeling van sfeertekeningen zoals alleen Thielemans dat kan. Gesproken woord perfect omkaderd in het juiste klankdecor, oftewel de split-screentechniek live uitgevoerd. Een mooi begin van de avond.


John Watts met Flat Earth Society.

Vervolgens was het uitkijken naar de combinatie van Flat Earth Society (FES) en John Watts. De beeldenstormers voor wie geen heilig huisje overeind blijft (denk alleen al aan ‘The Armstrong Mutations’) samen op het podium. Met de man die Fisher Z zowat drie decennia geleden de hitparade inzong met nummers als ‘So Long’, ‘The Worker’ en ‘Marliese’. Het werd wachten op de vonk die zou overspringen. En wachten en wachten. De meerwaarde ontging ons compleet.

FES was in topvorm, met weer een sterke Pierre Vervloesem op gitaar, daar lag het dus zeker niet aan. En John Watts? Die lummelde wat aan de kant van het podium, zong al eens enkele zinnetjes, nipte van zijn glas wijn, trok zijn broek uit en kroop in ondergoed rond tussen de muzikanten. Het leek wel een mislukte performance uit de Fluxustijd of een kubistische vermenging van Monthy Python en The Rocky Horror Picture Show.

Te laat
Enkel met de afsluiter ‘Limbo’ sloeg de vlam lichtjes in de pan maar dat was ruim te laat. Geef ons dan nog maar eens FES in gezelschap van Elliott Sharp, zoals we die een paar jaar geleden samen aan het werk zagen.


Bassist Marc Sloan, Elliott Sharp op sopraansax en harpiste Zeena Parkin.

Elliott Sharp was deze avond trouwens ook aanwezig, maar met zijn groep Carbon. Na meer dan vijftien jaar had de gitarist-saxofonist zijn vroegere kompanen opnieuw om zich heen verzameld. Recent verscheen er zelfs een nieuwe cd en nu dus de concerten. “Energieke gitaarnoise uit de onderbuik van New York”, zo kondigde de presentator het concert aan. Maar ook hier was het wachten en wachten en wachten op de explosie.

Het leek vooral op een openbare repetitie waarbij tussen de nummers overlegd werd hoe het nu verder moest. Op die manier bouw je natuurlijk geen spanningsveld op, laat staan dat je het publiek geboeid houdt. Stilaan liep de zaal dan ook leeg. Een zware ontgoocheling, Elliott Sharp toch wel onwaardig als je weet wat de man allemaal kan. “Het is de eerste maal sinds 1996 dat we weer optreden in Europa” zei Sharp. Volgende keer wat meer huiswerk op voorhand zou niet misstaan.

Motor
 “Een nuleditie”, noemde Bertrand Flamang het. Hij is de stuwende motor achter Jazz & Sounds, maar ook achter Gent Jazz Festival en Jazz Middelheim, We vroegen hem hoe hij zelf terugblikte op dit alles.

“Je kunt het resultaat van zo’n evenement moeilijk alleen maar in plus en min uitdrukken. Het concept van het festival is volgens mij honderd procent geslaagd. Alle partners zijn tevreden. Muzikaal waren er zowel een aantal hoogvliegers als serieuze tegenvallers, maar dat is eigen aan een festival. Een niet onbelangrijk gegeven is dat de muzikanten zich meteen thuis voelden. Het beschikken over verschillende aangepaste locaties, zelfs in eenzelfde gebouw, is een enorme troef. Dat er tevens genoeg interesse was voor de educatieve projecten stemt ons ook uiterst tevreden.”

Over de publieke opkomst was Flamang realistisch. “Die was wisselvallig, afhankelijk van de namen op de affiches. We mikten op tweeduizend bezoekers, maar bleven steken op 1700. We zijn er echter van overtuigd dat er een vervolg moet komen. Natuurlijk dient een en ander bijgesteld te worden.”

Jonger publiek
“Waar we vooral nog aan willen sleutelen, is het opvoeren van meer interactieve creaties. Daarnaast zal de focus meer naar het idee van een totaalevenement verschuiven waarbij niet de namen belangrijk zijn maar het hele evenement. We gaan ook proberen een jonger publiek te bereiken. Als je weet wat de gemiddelde leeftijd is bij zulke concerten mogen we blij zijn met de opkomst. Er was duidelijk een verjonging merkbaar, maar het moet nog beter kunnen.”

• Jazz & Sounds 2010
• Jazz & Sounds werd gehouden van 22 tot en met 28 maart. In bovenstaande recensie wordt enkel 26 maart belicht.