De hoekige m-base funk van ‘Deep Syntax’ ging over in een amalgaam van bop, cool jazz en grooves. Gebleven zijn de mooie spelletjes met ritmiek. Zwetsloot heeft een goed oor voor melodie. Zeker in de rustige stukken zoals ‘Four lines’ komen die met een beheerste en ronde toon tot uitdrukking. In de meer uptempo stukken maakt de saxofonist mooie overgangen tussen lyrische passages en grillige sprongen.

In ‘Scarface’ wordt dat een mooi spelletje van springerige, hoekige lijnen op saxofoon en piano, bijeengehouden door een lopende baslijn. Dat is een rol die de Noorse bassist Andersen prima vervult: een solide basis neerzetten met goed gekozen lijnen. Daarover zoekt met name de jonge pianist Van Banchet gretig zijn weg. In het begin lijkt hij zich in die gretigheid en vingervlugheid wat te vergalopperen. Maar hij durft risico te nemen, kiest smaakvolle akkoorden, maar kleurt soms ook flink buiten de lijnen en gaat mooie vraag- en antwoordsessies met Zwetsloot aan.

Het verschil in leeftijd tussen Von Banchet en drummer Becton is 53 jaar. Becton kent het klappen van de zweep, speelde bij Monk, Joe Henderson en Coleman Hawkins. Hij begeleidt volledig in dienst van de rest en daarbij slurpt hij dan weer de energie van een drukke pianopartij op en dikt die aan, dan weer laat hij zich zakken in een comfortabele swing. Alhoewel, hij zet die wel zo neer, dat het soms net even lekker schuurt.

Op het album speelt ook een aantal gasten mee en een van de troeven die Zwetsloot uitspeelt is zangeres Una Bergin, de dochter van de vorig jaar overleden Zuid-Afrikaanse Boy Edgar-prijswinnaar Sean Bergin. Op het titelstuk zingt ze ontspannen, melodisch en innemend de door Zwetsloot geschreven tekst.