Leidend in een kwartet, dat er beslist mag zijn. Met Gé Bijvoet op piano, Wiro Mahieu op contrabas en Yonga Sun op slagwerk en percussie. Gevieren brengen zij geen nieuwe ornamenten aan in modale geïmproviseerde muziek. Maar wel zien zij kans muziek waarvan je denkt die al vaak genoeg te hebben gehoord, van verfrissende verrassingen te voorzien.

Het Ad Colen Quartet musiceert in de beste traditie van de Afro-Amerikaanse jazz uit de jaren vijftig, zeventig en tachtig. Harmonie is de basis waar van uit wordt gegaan en die zet talloze deuren open naar eigen initiatieven van de bandleden. Zelfbewust worden met het gecomponeerde materiaal uitstapjes gemaakt naar mooi gestructueerde improvisaties. Die naadloos passen binnen het gekozen concept en dat naar een wel heel breed plan trekken. En dat allemaal met tien eigen composities, ook al zo’n pluspunt van deze mooie cd.

Ad Colen is een zelfbewuste persoonlijkheid op zowel tenor- als sopraansaxofoon. Hij koppelt op tenor een bronzen geluid aan soepele notenladders. En verrast volop op sopraan. Zoals in ‘Solace’, waarin de sopraan bijna percussief ondersteund door de piano, maar vooral door de prominent plukkende contrabas, weemoedig door de compositie sluipt.

Ad Colen mag dan wel prominent aanwezig zijn op zijn eigen album, zijn drie begeleiders doen niet voor hem onder. Het groepsspel is áf, achter de leider gebeuren allerlei ritselende fantasietjes, die de muziek naar een hoog plan tillen. ‘Spark’ is een album waar niets op af valt te dingen.