Het sprekendste voorbeeld voor het hele album is ‘Poor Autumn’ (naar ‘Autumne malade’ van Guillaume Apollinaire): nu eens gaan beide musici snel en aanvallend de dialoog aan en dan houden ze zich weer in op een gezamenlijke zoektocht naar een mooi, kalm en ingetogen klankbeeld. Maar steeds weten ze tegelijkertijd hun eigen spel te laten horen en elkaar te ondersteunen en verheffen.

De herfst vormt met stukken als ‘Autumn in Maine’, ‘Winter comes to hush her Song’ en ‘Rain Curtains’ een overkoepelende inspiratiebron, maar het beeldendst is ‘The Heavy Cargo’, geïnspireerd door Ingeborg Bachmann (‘Die Grosse Fracht’).

Waar Ig Hennemans spel uitblinkt in een enorme veelzijdigheid op de altviool, laat Ab Baars horen dat hij een even feilloze controle heeft over de tenorsax als de klarinet en de shakuhachi (een Japanse fluit). Die laatste beeldt het meest de sfeer en de wind van de herfst uit, maar vermengd met Hennemans altviool is het de klarinet die het best tot zijn recht komt.

De opnamekwaliteit is uitstekend en de musici zijn goed in balans. Dit is een zeer geslaagde cd, die de grauwe, maar ook de melancholische kanten van de herfst laat horen. En daarbij de schaarse zonnestralen niet uit het oog verliest.