Nu is de saxofonist/pianist uitgekomen bij het oeuvre van The Beatles, muziek waarmee hij in de jaren zestig opgroeide. Muziek die harmonie als basis heeft en waarvan ook de ritmes nogal ‘basic’ zijn. Maar ook muziek die een emotionele en lyrische ondergrond kent. Met altijd een stilistische consequentie, die alle nummers bijeen houdt.

Het ontbreken van een akkoordinstrument – op twee stukken speelt David Liebman piano om enige variëteit aan te brengen – is een bewuste keuze en heeft zeker te maken met de voornoemde eenvormigheid in de muziekstijl.

Die eenvormigheid wordt consequent gehandhaafd en werkt saaiheid in de hand. Maar dat is in bijna alle gevallen schijn, want Liebman legt er zijn schitterende duetten met John Ruocco overheen, met de eigenzinnige klankkleuren van hun veelheid aan blaasinstrumenten. Er worden achter de schermen voorzichtige duels tussen de beide blazers mee uitgevochten. Die roepen op hun beurt spanning op en tillen klassiekers als ‘Fool On The Hill’, ‘She’s Leaving Home’, ‘Let It Be’, ‘Love Me Do’, ‘Blackbird’ en ‘Something’ naar een kwalitatief hoog niveau.

En dat het niet altijd een kabbelend riviertje is waarin het duo Liebman/Ruocco zich begeeft, bewijst de versie van ‘Tomorrow Never Knows’; even laten de twee alles los en duiken een mooie, tamelijk vrije improvisatie in.